Kwiaty zimnej wiosny Katarzyna Hewa

Czy kobieta, której życie zostało zaplanowane przez innych, odnajdzie drogę do własnej tożsamości? I czy miłość może przetrwać w świecie, który ją odrzuca?

Początek XIX wieku. Europa stoi na krawędzi zmian. W Imperium Rosyjskim dekabryści, natchnięci wojnami napoleońskimi, planują zamach stanu.

Na tle burzliwych wydarzeń dziejowych toczy się prywatny dramat Luizy, która przez całe życie spotyka się z wrogością zarówno obcych, jak i najbliższych ze względu na swój nietypowy wygląd. Ostatecznie zostaje sprzedana przez ojca za wozy z ziarnem i świadomie skazana przez niego na cierpienie u boku okrutnego mężczyzny, który żywi do niej odrazę i zaczyna stosować wobec niej wielopłaszczyznową przemoc.

Fragment książki

19 stycznia 1821 roku

Wielce droga memu sercu Siostro.

– Nie, nie tak – syknęła pod nosem Luiza.
Moja najukochańsza.

– Nie – powiedziała już głośniej, co nie umknęło uwadze młodej służącej siedzącej naprzeciwko.

Karetą potrząsnęło. Znowu wjechali na bardziej kamienisty grunt. Luiza podniosła wzrok znad kartki, po której kreśliła zamaszystymi ruchami.

– To i tak bez sensu, prawda? Mam na myśli pisanie. Kto rozczyta takie karakule, Aniuto? – Uśmiechnęła się uprzejmie.

– I panienki dłonie… – zaczęła niepewnie Aniutka. Kłęby pary unosiły się z jej ust. – Są całe czerwone od mrozu. Może je do mufki schować?

Kopyta koni niczym złowieszcze dudnienie bębnów, niczym muzyka z zapomnianych światów, miękko i z powagą opadały na zaśnieżoną drogę. Widok za oknem przesłaniały tumany wzbijającego się w powietrze śnieżnego pyłu, co tylko potęgowało odczucie nierealności tej podróży. Serce młodej panienki chciało się nawet dostroić do rytmicznych dźwięków i szarpnięć powozem. Nie pozwoliła mu na to, bojąc się czegoś podobnego do transu i zniewolenia.

– My, Morozowy, mrozu się nie boimy. – Zażartowała pocieszająco, zdając sobie sprawę z wielką goryczą, że to ją powinno się w danej chwili pocieszać.

Zamilkły, choć przez moment wymieniały się pokrzepiającymi spojrzeniami. Obie wiedziały, iż panienka Morozowa może i nie lękała się niskich temperatur, za to niezwykle drżała przed przyszłością, do której zaprzęg trójki koni nieubłaganie galopował – prosto w nieznane, prosto w zamieć.