3D Touch, nazywany też dotykiem czułym na nacisk, ekranem reagującym na siłę naciśnięcia albo technologią rozpoznawania siły dotyku, to rozwiązanie stosowane w wybranych smartfonach Apple, przede wszystkim starszych iPhone’ach, które pozwalało ekranowi odróżniać zwykłe stuknięcie od mocniejszego naciśnięcia. Najprościej mówiąc, 3D Touch dodawał do klasycznej obsługi dotykowej jeszcze jeden wymiar interakcji: znaczenie miało nie tylko miejsce dotknięcia ekranu, ale również to, jak mocno naciskałeś palcem. Apple opisywało tę technologię jako system wykrywający głębokość nacisku na wyświetlacz, a wraz z premierą iPhone’a 6s wprowadziło charakterystyczne gesty Peek i Pop oraz szybkie akcje uruchamiane silniejszym przyciśnięciem ikony aplikacji.

Zasada działania gestów Peek i Pop

Standardowy ekran reaguje głównie na sam kontakt palca z powierzchnią, natomiast wyświetlacz z 3D Touch potrafił dodatkowo rozpoznać różne poziomy nacisku. Dzięki temu możliwe było otwieranie menu podręcznych, podgląd maili, zdjęć lub stron bez pełnego uruchamiania treści oraz szybsze korzystanie z wybranych funkcji systemu. W praktyce był to interfejs ciśnieniowy, ciśnieniowo-dotykowy lub naciskowy, choć w codziennym języku najczęściej używa się po prostu nazwy 3D Touch.

Ewolucja technologii: od 3D Touch do Haptic Touch

Obecnie jest to rozwiązanie kojarzone przede wszystkim ze starszymi modelami iPhone’ów, ponieważ Apple stopniowo zastąpiło je funkcją Haptic Touch. Różnica jest istotna: 3D Touch wykrywał siłę nacisku, a Haptic Touch opiera się głównie na dłuższym przytrzymaniu ekranu i sprzężeniu haptycznym, czyli wibracyjnej odpowiedzi urządzenia. Dlatego w opisach produktów 3D Touch warto rozumieć jako historycznie ważną, ale dziś już rzadziej spotykaną cechę wyświetlacza, a nie standard obecny w każdym nowym telefonie.

Zalety obsługi nacisku w interfejsie użytkownika

Największą zaletą 3D Touch było przyspieszenie obsługi telefonu. Mocniejsze naciśnięcie mogło od razu otworzyć skróty do aparatu, wiadomości, map czy połączeń, a w niektórych aplikacjach pozwalało podejrzeć zawartość bez przechodzenia do pełnego widoku. Była to funkcja interfejsu użytkownika, a nie technologia odpowiedzialna za ostrość czy kolory. Ułatwiało to codzienną, szybką obsługę.

3D Touch to zaawansowana funkcja dotykowa znana ze starszych smartfonów Apple. Jej zadaniem było wykrywanie, jak mocno naciskasz ekran, aby wywołać dodatkowe polecenia bez wykonywania kilku kolejnych kroków. Jeśli więc termin ten pojawia się przy sprzęcie, oznacza obsługę nacisku ekranu, a nie trójwymiarowy obraz czy ekran 3D. To bardzo ważne rozróżnienie, bo nazwa bywa myląca. 3D Touch nie ma związku z wyświetlaniem obrazu w trzech wymiarach, tylko z trzecim wymiarem sterowania dotykiem, czyli siłą nacisku. Dla kupującego to informacja, że dane urządzenie oferowało bardziej rozbudowaną, szybszą i wygodniejszą nawigację po systemie, typową dla wybranych generacji iPhone’ów.