FLAC to jeden z najpopularniejszych formatów plików audio, który powstał po to, aby łączyć wysoką jakość dźwięku z rozsądnym rozmiarem pliku. Skrót pochodzi od nazwy Free Lossless Audio Codec. Najważniejsze jest tutaj słowo „lossless”, ponieważ mówi ono, że plik przechowywany w tym formacie nie traci żadnych informacji w stosunku do oryginalnego nagrania. To przeciwieństwo formatów, które stosują kompresję utratną. W takich plikach część danych jest usuwana, zwykle tych teoretycznie najmniej słyszalnych, dzięki czemu zajmują mniej miejsca. MP3, AAC czy OGG działają właśnie w ten sposób. FLAC zachowuje pełny zapis dźwięku bez obcinania czegokolwiek.
Bezstratność vs kompresja stratna
Najłatwiej wyobrazić to sobie tak, jakby porównać zdjęcie zapisane w pełnej jakości z takim, które zostało mocno „odchudzone” na potrzeby internetu. W obu przypadkach wygląda podobnie, ale jeśli zbliżysz obraz, kompresja stratna zaczyna być wyraźnie widoczna. W muzyce działa to podobnie. Przy prostych utworach różnica między MP3 a FLAC może być subtelna. Kiedy jednak w grę wchodzi szeroka scena, instrumenty o bogatym brzmieniu albo nagrania koncertowe z dużą ilością szczegółów, FLAC zachowuje pełnię dźwięku tak, jak została nagrana.
Efektywność magazynowania i rozmiar plików
W praktyce format FLAC kompresuje oryginalny materiał zwykle do około połowy jego rozmiaru. Materiał źródłowy to zazwyczaj pliki WAV albo AIFF, które są nieprzetworzonym zapisem dźwięku. Dlatego album we FLAC zajmuje często od 200 do 500 MB, zależnie od długości i jakości nagrania. To dużo mniej niż wersja WAV, która potrafi przekroczyć 1 GB, ale jednocześnie zdecydowanie więcej niż MP3 o wysokim bitrate. Dla osób, które przechowują dużą kolekcję muzyki, to rozsądny kompromis. Wciąż otrzymują najwyższą jakość, a jednocześnie nie potrzebują tak dużej przestrzeni dyskowej.
Wsparcie dla dźwięku Hi-Res i głębi bitowej
Ważne jest to, że FLAC obsługuje parametry techniczne, które dają swobodę przy pracy z dźwiękiem. Standardowe wartości to częstotliwość próbkowania od 44,1 kHz, czyli tyle, ile stosuje się na płytach CD, aż po 192 kHz. Wiele nagrań dostępnych w sklepach z muzyką wysokiej rozdzielczości wykorzystuje właśnie te wyższe częstotliwości, ponieważ pozwalają zapisać bardziej szczegółowy sygnał. Do tego dochodzi głębia, najczęściej ma ona 16 lub 24 bity. Ta druga umożliwia zachowanie większego zakresu dynamiki. Innymi słowy utwory zapisane w 24 bitach dokładnie oddają zarówno bardzo ciche, jak i bardzo głośne fragmenty z większą precyzją. W przypadku formatu FLAC można stosować te wartości bez żadnych sztuczek. Format nie ogranicza jakości samego nagrania.
System tagów i metadane w formacie FLAC
FLAC oferuje również system tagów, które przechowują informacje o albumie, wykonawcy czy numerze utworu. Dzięki temu łatwo uporządkować bibliotekę w dowolnym programie. Większość odtwarzaczy potrafi poprawnie czytać te dane, co jest wygodne zwłaszcza przy dużych zbiorach muzyki. W plikach można zapisać także okładki w dobrej jakości, które wyświetlą się później na telefonie, telewizorze czy odtwarzaczu sieciowym.
Obsługa FLAC w ekosystemie Apple i Android
Obsługa FLAC jest dziś powszechnna i pozostaje otwarta. By odtwarzać tego typu pliki, nie potrzeba specjalnych programów i licencji. Format działa na komputerach, smartfonach, telewizorach, odtwarzaczach sieciowych i sprzętach przenośnych przeznaczonych dla osób, które słuchają muzyki w wysokiej jakości. Jednymi wyjątkami są niektóre urządzenia audio stworzone wyłącznie z myślą o ekosystemie Apple, ponieważ firma przez długi czas promowała własny bezstratny format ALAC. Jednak nowsze wersje systemów również wspierają FLAC, a różnice między nimi sprowadzają się bardziej do filozofii firmy niż do realnej funkcjonalności.