SBC (Sub Band Coding) to kodek kompresji dźwięku stosowany w klasycznym Bluetooth, przede wszystkim w profilu A2DP (Advanced Audio Distribution Profile), przeznaczonym do bezprzewodowego przesyłania dźwięku wysokiej jakości. Specyfikacja Bluetooth wymaga obsługi SBC przez urządzenia korzystające z A2DP: źródło sygnału musi mieć enkoder SBC, a urządzenie odbierające – dekoder. Dzięki temu kodek zapewnia podstawową zgodność transmisji audio między urządzeniami obsługującymi ten profil.
Zasada działania kodeka SBC i parametr bitpool
Działanie SBC polega na podziale sygnału audio na kilka pasm częstotliwości, które następnie są kodowane z wykorzystaniem dostępnej liczby bitów. Kodek może pracować z czterema lub ośmioma podpasmami oraz różnymi długościami bloków. Obsługuje tryby mono, dual channel, stereo i joint stereo. W zależności od konfiguracji możliwe są częstotliwości próbkowania 16, 32, 44,1 oraz 48 kHz.
Istotnym parametrem SBC jest bitpool, który wpływa na ilość danych przeznaczonych do zakodowania sygnału, a tym samym na przepływność i jakość dźwięku. Wyższa wartość pozwala przeznaczyć więcej bitów na reprezentację sygnału, ale zwiększa również ilość danych przesyłanych przez łącze. W specyfikacji A2DP określono dopuszczalne zakresy parametrów i sposób uzgadniania konfiguracji pomiędzy urządzeniem nadającym a odbiornikiem.
Zastosowanie w urządzeniach Bluetooth, wariant mSBC i wybór kodeka
SBC został zaprojektowany z myślą o niewielkiej złożoności obliczeniowej i transmisji audio przez Bluetooth Classic. W materiałach Bluetooth SIG opisano go jako kodek ramkowy wykorzystujący stosunkowo prosty model psychoakustyczny. Profil A2DP może jednocześnie obsługiwać również inne kodeki, między innymi AAC lub rozwiązania zależne od producenta, jeśli są zgodne po obu stronach połączenia. W praktyce wybór kodeka zależy więc od możliwości urządzenia źródłowego i odbiorczego oraz od obsługi zapewnianej przez system operacyjny.
Z kodekiem SBC można spotkać się podczas korzystania ze słuchawek Bluetooth, głośników bezprzewodowych, smartfonów, tabletów, komputerów czy telewizorów przesyłających dźwięk przez profil A2DP. Jest on szczególnie użyteczny tam, gdzie istotna jest zgodność pomiędzy różnymi urządzeniami wykorzystującymi klasyczny standard Bluetooth.
Z SBC powiązany jest także mSBC, czyli zmodyfikowany wariant kodeka używany w profilu HFP do transmisji szerokopasmowej mowy. mSBC działa z częstotliwością próbkowania 16 kHz i jest przeznaczony do sygnału monofonicznego, dlatego jego zastosowanie różni się od typowego wykorzystania SBC do odtwarzania muzyki w A2DP.
SBC pozostaje podstawowym elementem klasycznej transmisji audio Bluetooth, ponieważ jego obsługa jest wymagana przez profil A2DP. Nie oznacza to jednak, że połączenie zawsze korzysta właśnie z tego kodeka. Jeśli oba urządzenia obsługują inny zgodny format, system może wybrać alternatywny kodek zgodnie z możliwościami sprzętu i oprogramowania. Parametry transmisji SBC mogą być dobierane podczas zestawiania połączenia pomiędzy urządzeniami, dlatego sposób działania kodeka nie musi być identyczny w każdym zestawie sprzętu.