Encyklopedia Solidarności. Opozycja w PRL 1976-1989. Tom 3 Praca zbiorowa

NSZZ „Solidarność”, powstały w konsekwencji fali strajków latem 1980 r., odegrał niezwykle istotną rolę nie tylko w najnowszej historii Polski, ale i naszej części Europy. To fenomen w historii nie tylko Europy, ale także świata. Dlatego to fenomenalne zjawisko społeczne i polityczne pilnie warto i trzeba dokumentować, badać, opisywać, a następnie ustalenia historyków i innych badaczy popularyzować w społeczeństwie. Encyklopedia Solidarności. Opozycja w PRL 1976–1989, której tom 3 trafia do rąk Czytelników, ma na celu możliwie wszechstronne przedstawienie ludzi, struktur organizacyjnych, wydawnictw oraz wydarzeń towarzyszących genezie i działalności tego wielkiego ruchu społecznego, aż do chwili załamania się dyktatury komunistycznej w 1989 r.

W przygotowaniu tomu 3 Encyklopedii Solidarności wzięło udział ponad 230 autorów. Większość haseł rzeczowych i biogramów została napisana na podstawie szerokiej bazy źródłowej różnej proweniencji i zebranych relacji. Czyni to publikację wyjątkową, ponieważ wiele ustaleń zostało zaupominekowanych po raz pierwszy, zwięźle i przystępnym językiem. Encyklopedia Solidarności wydawana jest w tzw. systemie holenderskim, w którym każdy tom zawiera biogramy i hasła od A do Ż. W tomie 3 opublikowano ogółem 1521 tekstów – 1115 biogramów działaczy NSZZ „Solidarność”, organizacji, partii i środowisk opozycji z lat 1976–1989, oraz 406 haseł rzeczowych. Wśród haseł rzeczowych wymienić należy struktury legalne, jawne i podziemne NSZZ „Solidarność” (w tym hasła regionów NSZZ „Solidarność”), czasopisma wydawane poza cenzurą, ośrodki odosobnienia, niezależne oficyny wydawnicze, wydarzenia, a także parafie/kościoły, duszpasterstwa akademickie i Duszpasterstwa Ludzi Pracy, które odegrały istotną rolę dla rozwoju i funkcjonowania środowisk opozycji w wielu miastach Polski.

Redaktorzy naukowi tomu dołożyli starań, aby w publikacji znalazły się biogramy i hasła z każdego regionu NSZZ „Solidarność” i oprócz działaczy „Solidarności” byli także ludzie ze Studenckich Komitetów Solidarności, Komitetu Obrony Robotników/Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”, Niezależnego Zrzeszenia Studentów, Konfederacji Polski Niepodległej, Solidarności Walczącej, Polskiej Partii Niepodległościowej, Federacji Młodzieży Walczącej i in.