Ace Combat 8: Wings of Theve – recenzja. As przestworzy powrócił w chwale
Wiele chmur przesunęło się po niebie od premiery Ace Combat 7: Skies Unknown i przez moment nawet zacząłem obawiać się, czy seria nie rozbiła się gdzieś po drodze. Na szczęście tak się nie stało i po ponad 7 latach oczekiwania w końcu możemy ponownie zasiąść za sterami myśliwca bojowego. Ace Combat 8: Wings of Theve zadebiutowało na rynku i muszę przyznać, że jest to zaskakująco udane lądowanie. Nie tylko w obrębie marki, ale również wszystkich premier 2026 roku.
Duch w kokpicie myśliwca
Długo przyszło mi czekać, aż ponownie zasiądę za sterami myśliwca i przyznam, że po ósmej odsłonie cyklu nie oczekiwałem za wiele. Co prawda swego czasu grałem dość dużo w Ace Combat 7, ale w moich oczach nigdy nie było to żadne objawienie – dlatego moje nastawienie do nowej części było, że tak powiem, pozytywnie umiarkowane. Tymczasem Ace Combat 8: Wings of Theve okazało się dla mnie jednym z największych zaskoczeń roku, a twórcy przez wiele godzin nie pozwolili mi zejść na ziemię. Wręcz przeciwnie, po wielu godzinach w przestworzach już teraz, na wstępie, mogę śmiało napisać, że ósemka stała się moją ulubioną odsłoną cyklu i zajęła bardzo wysokie miejsce wśród zręcznościowych symulatorów.
Ace Combat 8 nie próbuje zbudować skrzydła na nowo. Akcja tytułu ponownie rozgrywa się w znanym fanom uniwersum Strangereal i co więcej, dzieje się nawet w tej samej linii czasowej co siódma odsłona cyklu. Tym razem jednak wydarzenia przenoszą nas do roku 2029, czyli aż dekadę po wojnie przedstawionej w Skies Unknown. Jednocześnie zaręczam, że znajomość poprzednich odsłon nie jest tu specjalnie wymagana. To samodzielna historia, w której fani marki mogą liczyć po prostu na liczne nawiązania i wątki historyczne świata przedstawionego. I powiem Wam, że fabuła bardzo mnie zaskoczyła, a raczej sposób przedstawienia w niej konfliktu i ogólnie pojęta narracja. Po zapowiedziach spodziewałem się, że może być znacznie bardziej filmowo, ale nawet przez myśl mi nie przeszło, że może być pod tym względem aż tak dobrze. Historia świetnie pokazuje realia wojenne i takie serie jak Call of Duty – a przynajmniej nowsze odsłony – powinny bez wątpienia brać przykład z japońskiego symulatora.
Będąc jednak całkowicie sprawiedliwym, pomimo swojego filmowego charakteru Ace Combat 8 konwencją bardziej przypomina dojrzały serial anime i nie ma w tym absolutnie niczego złego. Postacie są wyraziste, poszczególne misje pompują w nas litrami adrenalinę, a historia wielokrotnie łapie za serducho i nie pozwala odejść od telewizora. Bywały momenty, w których po długiej sesji witały mnie za oknem promienie słońca i kładłem się jedynie dlatego, że zwyczajnie wypadało już odpocząć. Niewątpliwie było to również zasługą plejady postaci, na których losach faktycznie zaczyna nam szybko zależeć. Cierpliwy Profesor, nieco zwariowana Tasha i bardziej pragmatyczny z pozoru Noise to eskadra, której nie powstydziłaby się kolejna część Top Gun.
I tylko nieco charakteru zabrakło w tym wszystkim protagoniście, który jest niestety niemy. Co prawda jest to całkiem zręcznie tuszowane, a nawet możemy podejmować w czasie gry liczne mniejsze i większe decyzje, ale nadal odczuwałem przy tym spory niedosyt. Bo jednak filozoficzny głos w naszej głowie to jeszcze nie wszystko… no ale właśnie. Już na początku przygody czeka Was niemały zwrot akcji, który sprawia, że jeszcze bardziej chcemy poznać całą historię, choć oczywiście z racji spoilerów nie będę Wam zdradzać poszczególnych jej wątków. Ale bardzo spodobał mi się główny motyw opowieści, który skupia się na udowodnieniu legendy, która tak naprawdę do naszego bohatera nie należy. Pięknie ukazano również w tytule mechanizm wojennej propagandy, która wychodzi daleko poza radio czy plakaty. Historia w wielu momentach próbuje uzmysłowić nam, jak łatwo za pomocą mediów społecznościowych czy nawet AI przedstawić wydarzenia i osoby w zupełnie innym świetle, a nawet w całości je wykreować.
Top Gun ma dużego konkurenta
Ace Combat 8: Wings of Theve udowadnia, że zręcznościowe symulatory mają jeszcze wiele do zaoferowania. Jestem w stanie nawet zaryzykować stwierdzenie, że jest to gra, która może rozbudzić nieco zaspany już podgatunek. Filary rozgrywki w ósmej odsłonie pozostają mniej więcej bez zmian, jednak jak to najczęściej bywa, diabeł tkwi w szczegółach. Jak już wspomniałem, gra jest znacznie bardziej filmowa. Pomiędzy bojowymi misjami są segmenty, które obserwujemy z perspektywy pierwszej osoby, a czasem nawet jest nam dane przez moment się w nich poruszać czy wybrać jedną z opcji dialogowych. Nie oczekujcie jednak pod tym względem cudów, najczęściej jest to wybór pomiędzy Tak a Nie i niestety w wielu dialogach wypada to dość sztucznie. W moim odczuciu jest to element totalnie w grze niepotrzebny, bo fabuła i tak poradziłaby sobie bez niego.
Inaczej natomiast kwestia wygląda, gdy już do kokpitu samolotu wskoczymy. O jakości porozmawiamy za moment, ale sama mechanika lotu została względem poprzedniej odsłony mocno podrasowana. Od teraz możemy niczym w RPG wydawać proste komendy swojej eskadrze i powiem Wam szczerze, że działa to zaskakująco dobrze. Wielokrotnie zwracałem uwagę na to, co moi skrzydłowi robią po otrzymaniu danego rozkazu i byłem nie tyle zaskoczony, co zadowolony z poczynań sztucznej inteligencji.
Każda misja, a jest ich łącznie 30, posiada własne wytyczne do spełnienia. Gra od razu informuje nas, z jakimi przeciwnikami tym razem będziemy mieli do czynienia, dzięki temu jesteśmy w stanie odpowiednio przygotować naszą eskadrę Jokerów. W tym zakresie niestety czułem duży niedosyt. Bo co prawda można przydzielić każdemu pilotowi odpowiednią maszynę, ale możliwości jej przygotowania są bardzo ograniczone. Przykładowo o ile możemy niemal w całości zadbać o nasz myśliwiec, wybierając mu chociażby usprawnienia czy specjalne bronie, tak tego samego nie możemy już robić w zakresie maszyn naszych skrzydłowych. Szkoda, bo widziałbym tę mechanikę rozbudowaną, bardziej idącą w stronę właśnie gier RPG. Nie można mieć jednak wszystkiego.
Swoją drogą to nieco dziwne, że nie otrzymaliśmy większej możliwości personalizacji, ale możemy przykładowo umyć nasz samolot. Są to takie malutkie, typowe dla Japończyków głupotki – które zresztą osobiście bardzo lubię i cenię – i mam wrażenie, że zostały wprowadzone kosztem innych rzeczy. Bardzo chybiony jest chociażby pomysł początkowego blokowania malowania samolotów i zmieniania im emblematów. Lubię dłubać w takich mechanikach i przyznaję, że przez długi czas mi tego brakowało. Zwłaszcza że o ile nowe części i maszyny odblokowujemy za zdobytą podczas misji walutę, tak niektóre elementy kosmetyczne potrafią pojawiać się dopiero z czasem, co w rezultacie sprawia, że wszystkie posiadamy dopiero po zakończeniu fabuły.
A po zakończeniu fabuły lub nawet w czasie jej trwania będziecie mogli wykonać nagły manewr w stronę Ace Combat Online. Tryb dla wielu graczy posiada własny system progresji niezależny od postępów w historii. Jednocześnie w czasie ogrywania gry nie miałem sposobności samemu uczestniczyć w wieloosobowych zmaganiach, więc trudno mi powiedzieć, czy spełnią one pokładane w nich nadzieje. Według posiadanych przeze mnie informacji największą różnicą względem siódmej odsłony jest to, że w końcu mamy do czynienia z pełnoprawnym trybem online, a nie tylko dodatkiem. Będziemy mogli stworzyć własnego pilota, a następnie brać udział w podniebnych konfrontacjach zarówno w trybach PvE, jak i PvP. Według zapowiedzi wydawcy całość przyjmie kształt sezonów, które będą zmieniały się co dwa miesiące. Osobiście nie należę do graczy bawiących się online, ale jeśli nie stroncie od takiej rozgrywki, dobrze jest mieć to na uwadze.
Nie możecie odebrać mi nieba
Przygotowania do lotu to jednak jedno, ale same walki powietrzne to drugie. A te stoją w ósmej odsłonie na bardzo wysokim poziomie. W zależności od tego, na jaki poziom trudności się zdecydujecie, otrzymacie oczywiście zupełnie inny pakiet wrażeń. Choć przyznaję, że w moim przypadku już poziom normalny dostarczał wrażeń i wystarczył, by czasem się spocić. Wszystko zależy zatem od własnej percepcji i umiejętności manualnych, ale powtarzając kilka razy niektóre misje, miałem wrażenie, że wyzwanie w grze jest satysfakcjonujące.
Na ekranie dzieje się dużo… naprawdę dużo. Wielokrotnie musimy mierzyć się z zagrożeniami z różnych stron i tu ponownie wraca kwestia przygotowania swoich maszyn do boju. Często musimy konfrontować się zarówno z myśliwcami, pojazdami i artylerią naziemną, jak i z wrogą marynarką. Najczęściej również zmienne pojawiają się już w czasie wykonywania misji, zatem nawet one mają bardzo filmowy charakter. Nasi piloci komentują sytuacje niemal bez przerwy, a wielokrotnie w czasie podniebnych starć musimy także dokonywać wyborów, pozwalając przykładowo jednemu z pilotów oddalić się w celu pomocy sojusznikom czy zaryzykować przy odciąganiu wrogów. Szczerze mówiąc, nie sądzę, by miało to jakiś wpływ na fabułę, ale niewątpliwie zmienia nieco wykonywane misje. Choć z dwa razy zauważyłem, że pomimo rozkazu dany pilot i tak zrobił inaczej i zmienił się po prostu dialog.
Przez dłuższy czas miałem wrażenie, że misje są naprawdę zróżnicowane, ale po wykonaniu kilkunastu zauważyłem w nich pewien schemat. Bynajmniej nie jest to jakaś wada, bo w ferworze walki i tak całkowicie poddajemy się prowadzącemu nas wiatrowi, ale mimo wszystko daje się to z czasem odczuć. Natomiast na pochwałę zasługuje sposób, w jaki twórcy próbują to tuszować, bo wspomniane już zmienne w czasie zadań dają iluzję podobnych, acz innych pod względem skali i projektu zadań.
Same misje opierają się oczywiście głównie na niszczeniu danych celów, ale w ich obrębie przyjdzie nam przykładowo eskortować lub bronić sojuszników, przejmować instalacje naziemne, mierzyć się z wrogimi elitarnymi pilotami z tajemniczej eskadry Cieni, a nawet kilkakrotnie wziąć udział w widowiskowych starciach z potężnymi jednostkami, które śmiało można podciągnąć pod ichniejszych bossów. Jest co robić, tym bardziej, że tak naprawdę nie mamy za wiele czasu na zastanawianie się. Podniebne starcia są bardzo widowiskowe, a maszyny zachowują się responsywnie – przy czym tym razem faktycznie w poszczególnych modelach daje się wyraźnie odczuć ciężkość i ich statystyki mają spore przełożenie na sterowanie. Nadal nie możemy mówić o profesjonalnym symulatorze lotu, ale w takich nawet nie gustuję, więc dla mnie to zaleta, a nie wada.
Przeczytaj także: Forza Horizon 6 – recenzja. Drift pod kwitnącą sakurą
Nad głową pięknie, pod skrzydłami niebezpiecznie
Tym razem twórcy znacznie większy nacisk położyli również na efekty pogodowe, które nie stanowią jedynie dodatku czy też tła do lotu. Wspaniale wypada w tytule system chmur, które możemy nawet wykorzystać w czasie konfrontacji. Wlatywanie w gęste chmury ogranicza bowiem nie tylko widoczność – ba, potrafi nawet zerwać całkowicie namierzanie celu – ale także umożliwia ukrycie się przed ścigającym nas myśliwcem. Oczywiście przekłada się to i dla nas na utratę widoczności, dlatego kluczowym w takich sytuacjach staje się dobra obsługa radaru. Co jednak ciekawsze, długie przebywanie w chmurach może prowadzić nawet do oblodzenia silnika, co przekłada się na właściwości lotne i mocno utrudnia wykonywanie niektórych manewrów.
A jest to dopiero początek. System pogodowy obejmuje również silny wiatr, intensywny deszcz oraz burze z piorunami. Nie muszę chyba mówić, że w przeciwieństwie do pięknych obłoków tych ostatnich należy unikać. No chyba, że nie straszne Wam porażenia, które potrafią nawet zakłócić całą elektronikę samolotu. Przez większość misji robiło to na mnie naprawdę duże wrażenie i śmiem wręcz powiedzieć, że po raz pierwszy czułem, że nie tylko wrogie jednostki, ale przede wszystkim samo niebo stało się większą częścią pola bitwy. Ktoś by w tym miejscu mógł powiedzieć, że niektóre z tych elementów były już w siódemce. Pełna zgoda, ale uwierzcie mi na słowo, jeszcze nigdy nie wyglądało i nie działało to tak dobrze.
Ogólnie rzecz ujmując, wykonanie Ace Combat 8 stoi na bardzo wysokim poziomie. Już nawet nie mówię o misjach, bo w tych po prawdzie trudno się zatrzymać, by podziwiać widoki, jednak tu z pomocą przychodzi tryb powtórki. Wszystkie scenki pomiędzy walkami robią również wrażenie, modele kluczowych postaci wykonane są świetnie i aż chciałoby się, by miały nieco więcej interakcji. Możemy też oglądać w hangarze wykupione przez nas maszyny oraz uzbrojenie. Tekstury są przy tym ostre i ani razu w czasie rozgrywki nie spotkałem się z sytuacją, by coś się źle doczytało czy wyglądało brzydko. Oczywiście zakładam, że mogłem coś przeoczyć, ale mimo wszystko całość pozostawia po sobie bardzo dobre odczucia. Pod względem designu, a nawet estetyki nie mam się absolutnie do czego przyczepić. Ot, tytuł trafił w mój gust.
Muzycznie bez zaskoczeń. Jak zwykle w przypadku marki jest świetnie. Za ścieżkę dźwiękową odpowiada ponownie Ryo Watanabe, który idealnie czuje klimat serii. Poszczególne utwory zapadają w pamięć i nadają charakteru danym momentom rozgrywki. Na szczególną uwagę zasługuje podkład, który towarzyszy wrogiej eskadrze Cieni. Gdy ich myśliwce pojawiają się w misji, w głośnikach rozbrzmiewa charakterystyczna pieśń bojowa, która stopniowo milknie zależnie od ilości pokonanych pilotów. Wielokrotnie również to nasi piloci zagłuszają komunikację wroga swoimi własnymi utworami, co ciekawie wkomponowuje się również w samą narrację.
W połączeniu z ciekawą i emocjonalną historią, odpowiednim montażem scen i świetnie dobranymi aktorami głosowymi Ace Combat 8 daje nam obraz gry, która wręcz wybija się ponad oczekiwania wobec zręcznościowych tytułów lotniczych. Przyznaję, że od dawna nie towarzyszyło mi aż tyle emocji w czasie obcowania z podobnym tytułem.
Zdjęcie w pełnym rozmiarze
Bugi na radarze
Tutaj Was być może zaskoczę, a w zasadzie to nawet sam jestem zaskoczony. Mam też wrażenie, że będzie to jedna z krótszych części całego tekstu. Bo jeśli chodzi o błędy techniczne, to jest ich naprawdę niewiele i tytuł pod tym względem broni się równie dobrze co nasze myśliwce na niebie.
Przy większych bitwach czasami daje się odczuć niewielkie spadki klatek animacji, ale biorąc pod uwagę, ile jednostek jest wówczas na ekranie, jakoś mnie to specjalnie nie dziwiło. Nie był to również problem na tyle powtarzalny i doskwierający, że w jakikolwiek sposób psuł mi zabawę. Gra, jak już pisałem, wygląda naprawdę dobrze, ale mimo wszystko widać pewne ustępstwa – zwłaszcza jak zaczniemy przyglądać się szczegółom. Przykładowo obiekty otoczenia i naziemne jednostki wyraźnie odstają od myśliwców i tego, co dzieje się na niebie. Niekoniecznie są one jednak brzydkie, bo nadal wyglądają poprawnie. Ale wyraźnie daje się odczuć, że poświęciły się dla większego dobra – czytajcie: większej płynności.
Nie bardzo podobało mi się również wciskanie od czasu do czasu przycisków i wybieranie odpowiedzi w sekwencjach na lotniskowcu. Nie wnoszą one do gry praktycznie niczego, a wręcz niepotrzebnie przerywają rozgrywkę i wybijają z obserwowanych scen. Szczerze mówiąc, chciałbym, by była możliwość ich całkowitego wyłączenia, bo gra tylko by na tym zyskała. Co do samych scenek, zdaję sobie również sprawę, że nie każdemu przypadną one do gustu, zwłaszcza pod względem długości. Poszczególne sekwencje potrafią być naprawdę długie, więc czasem mija sporo czasu, nim kolejny raz wskoczymy do kokpitu. Osobiście nie mam z tym żadnego problemu, a wręcz odpowiadał mi taki sposób prowadzenia narracji, ale wiem, że niektórzy oczekują po takiej grze czystej rozgrywki.
Na koniec pozostawiłem sobie kwestie fabularne. Historia, choć intryguje i wywołuje sporo emocji – nawet raz zakręciła mi się łezka w oku – tak niektóre dialogi są w moim odczuciu zbyt dramatyczne i filozoficzne. Jasne, jest to domena niektórych filmów i anime, a twórcy wyraźnie skręcają w taką stronę. Ale mimo wszystko w moim odczuciu są one przesadnie eksponowane i o ile w czasie scen poza myśliwcem dają radę, tak słuchanie długiego monologu w czasie lotu potrafi zmęczyć. I to po prawdzie tyle, więcej grzechów nie widziałem lub ich nie pamiętam. Ace Combat 8: Wings of Theve to bardzo solidnie wykonany tytuł, który często zawstydza inne, głośniejsze wojenne produkcje.
Zdjęcie w pełnym rozmiarze
Bandai Namco ma Asa w rękawie
No i… wylądował. A zrobił to z prawdziwą klasą. Ace Combat 8: Wings of Theve to w tym momencie najlepszy zręcznościowy symulator lotnictwa, a przy tym filmowe doświadczenie, które potrafi wywołać wiele emocji. Przyznaję, że już dawno nie bawiłem się w podobnej grze aż tak dobrze i nawet przy poprzedniej odsłonie nie zarywałem nocek. Tym razem jest jednak zupełnie inaczej. Ósma część cyklu to prawdziwy powiew świeżości, nie tylko w obrębie marki, ale ogólnie w całym gatunku. Co ciekawe – i jestem tego najlepszym przykładem – to również gra, która dzięki swojej konstrukcji i narracji może spodobać się również osobom, które do tej pory nie gustowały w takich tytułach.
Jest to dla mnie także jedno z największych zaskoczeń roku, bo po prawdzie nie spodziewałem się po grze niczego spektakularnego. Tymczasem otrzymałem tytuł, w którego zagrywałem się godzinami, towarzyszył mi muzycznie już po wyłączeniu konsoli i którego finalnie z dumą dodam do swojej fizycznej kolekcji.
Ace Combat 8 to przygoda, która uderzyła mnie niczym grom z jasnego nieba i nieco odwróciła mój ranking najlepszych gier w 2026 roku. Niczego nie oczekiwałem, otrzymałem naprawdę dużo, a Bandai Namco wyciągnęło asa z rękawa, którego wielu tytułom będzie naprawdę trudno przebić. Jeśli byliście fanami poprzednich odsłon, wskakujcie do kokpitu bez namysłu, pozostałym i tak proponuję spróbować, bo mogą być nową konwencją naprawdę zaskoczeni.
Ace Combat 8: Wings of Theve mogłem ogrywać na konsoli PlayStation 5. Gra jest również dostępna na konsolach Xbox Series X i Xbox Series S oraz na komputerach PC.
Ocena: 8.5/10
- Sporadyczne spadki animacji
- Odpowiedzi bohatera nic nie wnoszą
- Gra wygląda pięknie...
- ... i jeszcze lepiej brzmi
- Świetna fabuła dająca wiele emocji
- Responsywny model latania
- System wydawania rozkazów naprawdę działa
- Dużo myśliwców do odblokowania
- Zróżnicowane misje
- System pogody