USB-B to jeden z typów złączy stosowanych w standardzie USB. Dziś jest już dość rzadko spotykany, zdecydowanie częściej używa się wersji A i C, ale wcześniej był on ważnym elementem elektronicznego świata. Nadal można go jednak znaleźć w różnych urządzeniach – zwłaszcza tych, które stoją w miejscu i wymagają stabilnego połączenia.
Przeznaczenie złącza USB typu B
Złącze USB-B zostało bowiem zaprojektowane z myślą o sprzętach peryferyjnych, a nie o komputerach. W związku z tym montowano je głównie w drukarkach, skanerach, interfejsach audio, zewnętrznych kartach dźwiękowych czy starszych monitorach. Komputer niemal zawsze ma gniazdo typu A albo C, a kabel łączył obie strony, mając którąś z nich po jednej stronie, a rodzaj B po drugiej.
Kształt i budowa mechaniczna USB-B
Charakterystyczną cechą USB-B jest jego kształt. W wersji podstawowej złącze jest dość masywne i ma formę zbliżoną do kwadratu z lekko ściętymi górnymi rogami. Dzięki temu trudno je pomylić z innymi typami USB i praktycznie nie da się włożyć w złym kierunku. To celowy zabieg projektowy, który miał zmniejszyć ryzyko uszkodzeń. Typ B nie był projektowany z myślą o częstym podłączaniu i odłączaniu, lecz o stabilnym połączeniu danego urządzenia z komputerem.
Wersje standardu USB-B 2.0 oraz 3.0
Co ciekawe, USB-B nie definiuje prędkości przesyłu ani możliwości zasilania. O tym decyduje wersja standardu, z którym typ B jest używany. Najczęściej spotykaną wersją jest dla niego 2.0. W tym przypadku maksymalna przepustowość wynosi 480 Mb/s. To wartość wystarczająca dla drukarek, skanerów i urządzeń audio, które nie przesyłają dużej ilości danych w krótkim czasie. Zasilanie w USB-B 2.0 standardowo ma 5 V przy natężeniu do 500 mA. To daje 2,5 W mocy.
Istnieje jednak USB-B w wersji zgodnej z USB 3.0. Takie złącze wygląda inaczej i jest większe, ponieważ zawiera dodatkowe styki. Pozwalają one na znacznie wyższe prędkości transmisji, do 5 Gb/s. W praktyce USB-B 3.0 można spotkać na przykład w starszych zewnętrznych dyskach twardych. Dodatkowe piny umożliwiają też wyższy pobór prądu, co bywa istotne przy urządzeniach wymagających większej mocy.
Mniejsze odmiany: Mini-B oraz Micro-B
Warto wspomnieć o mniejszych odmianach tego złącza, czyli Mini-B oraz Micro-B. Były one przez lata stosowane w aparatach fotograficznych, rejestratorach dźwięku i niektórych telefonach. Mini B był popularny wcześniej, Micro B pojawił się później i stał się standardem w wielu urządzeniach mobilnych przed popularyzacją USB-C. Obie wersje oferowały te same możliwości transmisji co USB-B w danym standardzie, różniły się jedynie rozmiarem i trwałością mechaniczną.
USB-B z czasem zaczęło jednak tracić na znaczeniu w związku z wprowadzeniem USB-C, które łączy wysoką przepustowość, duże możliwości pod względem zasilania i wygodę podłączania. B natomiast pozostaje sensownym rozwiązaniem tam, gdzie liczy się ciągłość i stabilność łącza. Mowa tu zatem o takich miejscach jak studia nagraniowe czy biura, gdzie nie ma realnego powodu, by ciągle manipulować kablem. Rozwiązanie to z pewnością nie jest zatem uniwersalne. Sprawa się w określonych warunkach i mimo upływu lat doskonale sobie w nich radzi.