Emocje dzieci i młodzieży z trudnościami w rozwoju i zachowaniu Praca zbiorowa

Wywołując w  świadomości hasło „dzieciństwo”, budzimy z  reguły obrazy pogodne, nawet szczęśliwe.
Dzieci nie powinny mieć zmartwień – kłopoty przejmują dorośli.
Okres dzieciństwa, w  którym w  naturalnym procesie uspołeczniania poznaje się wymagania otoczenia, w  silnym stopniu kształtuje zręby osobowości podstawowej. Wtedy następuje pierwsze tworzenie się obrazów świata społecznego z  jego radościami i  smutkami.
Powstają wyobrażenia o  sobie i  swoich możliwościach, a  nawet marzenia.
Wyobrażenia te są odbiciem doświadczeń dziecięcych, ich intelektualno-emocjonalnych interpretacji zdarzeń, obrazów kulturowych oraz ocen wartościujących, które słyszą i  poznają.

W  romantycznym spojrzeniu na dzieciństwo, jakie ukazują antropolodzy kultury odnoszący je do zakładanych celów i  form wychowania, jest ono dojrzewaniem do następnych okresów w  życiu (Rogers, 2001, s. 202–214).
To, co się w  tych latach dzieje, ma budować człowieka szczęśliwego, otwartego na ludzi, chętnego zmianom świata na lepsze, twórczego.

Dzieciństwo jest wprawdzie okresem uczenia się potrzebnych umiejętności w  życiu dorosłym, ale zakres i  formy wybierają z  troską dorośli. W  dużej części przypadków tak jest, ale zarazem część dzieci z  bardzo wielu powodów takiego radosnego dzieciństwa nie doświadcza. Przyczyny są różne: choroby przewlekle, deficyty rozwojowe czy niepełnosprawności, ale i  takie, które z  tym związane są bezpośrednio i  pośrednio, a  nawet wynikają całkowicie z  innych przyczyn.

O  tym jest ta książka? O emocjach dzieci i młodzieży z trudnościami w rozwoju i zachowaniu i o smutnym czasem życiu, negatywnych, traumatycznych doświadczeniach, niezaspokojonych potrzebach, utraconych marzeniach i nadziejach, o braku rozumienia przez bliskich... [...]