Noce i wieczory Magdalena Lipińska

Szlak na Turbacz Zimowe Słońce z wysoka Zaciekawione zerka Jak idę z małym plecakiem Dróżką wśród sosen i świerków Śnieg skrzy się w świetle porannym Czy południowym właściwie Wpatruję się nieco zachłannie W połyskujące drobiny Niczym maleńkie diamenty Pośród srebrnego brokatu Mienią się płatki śniegu Opadające bogato A wokół cisza cudowna Powaga starego lasu Wiatr mi twarz muska chłodno Słońce uśmiechnie się czasem Ten uśmiech się przydaje W nagrodę czy na zachętę Bo na szczyt jeszcze kawałek… Idę, wśród sosen i świerków. Jednorożce Kiedyś dopadła mnie Zaraza i leżąc w gorączce Ujrzałam w mej izdebce Dwa piękne jednorożce Utkane jakby ze światła O grzywach brokatowych Przestępowały, raźno Parskając, z nogi na nogę Patrzyłam i patrzyłam Choć bardzo sen mnie morzył Aż nagle zarżał cicho Cudowny jednorożec A kryształowa łza Spłynęła mu po pysku I na dywanie ślad Zostawiła świetlisty I pofrunęły w noc W miasto dręczone zarazą Wciąż niespokojnie rżąc Niebiańskie dwa pegazy. Magdalena Lipińska (ur. 1986) – studiowała archeologię, indologię oraz historię. Pracuje jako analityk. Lubi podróże, fascynują ją zwłaszcza kultury Wschodu. Mieszka w Warszawie. Zbiór „Noce i wieczory” to jej debiutancki tomik wierszy. Zdjęcie autorki zostało wykonane przez ZAKŁAD FOTOGRAFICZNY Celina Osiecka