Bracketing (stopniowanie lub szeregowanie) to technika fotograficzna polegająca na wykonaniu serii kilku zdjęć (zazwyczaj 3, 5 lub 7) tego samego kadru przy użyciu różnych wartości określonego parametru. Celem tej metody jest zapewnienie "marginesu bezpieczeństwa" w trudnych warunkach oświetleniowych, w których światłomierz aparatu może mieć problem z poprawnym pomiarem. Dzięki bracketingowi przynajmniej jedna z klatek będzie naświetlona idealnie lub materiał będzie można połączyć w procesie cyfrowej edycji (np. HDR).

Jakie są rodzaje bracketingu?

Choć bracketing kojarzy się głównie z jasnością zdjęcia, technika ta obejmuje różne parametry:

• Bracketing ekspozycji - najpopularniejszy rodzaj, zmienia czas naświetlania lub przysłonę, aby uzyskać różną jasność klatek. Niezastąpiony w fotografii krajobrazowej i architekturze.
• Bracketing ostrości - polega na przesunięciu punktu ostrości w każdej kolejnej klatce. Stosowany głównie w makrofotografii, aby uzyskać dużą głębię ostrości.
• Bracketing balansu bieli - aparat zapisuje kilka wersji tego samego zdjęcia z różną temperaturą barw.
• Bracketing ISO - zmiana czułości matrycy przy zachowaniu stałego czasu i przysłony.
• Bracketing błysku - automatyczna zmiana mocy lampy błyskowej w serii zdjęć.

Jak działa bracketing?

Mechanizm działania jest prosty: aparat rejestruje serię zdjęć jednego kadru, a pomiędzy kolejnymi ujęciami zmienia określony parametr fotografowania:

• Zdjęcie bazowe - zgodnie ze wskazaniami światłomierza (0 EV).
• Zdjęcie niedoświetlone - ciemniejsza klatka, pozwala odzyskać detale w jasnych partiach obrazu (np. -2 EV).
• Zdjęcie prześwietlone - jaśniejsza klatka, wydobywa szczegóły z głębokich cieni (np. +2 EV).

Czym jest autobracketing?

Autobracketing (AEB – Auto Exposure Bracketing) to funkcja wbudowana w większość nowoczesnych lustrzanek i bezlusterkowców. Po jej aktywacji fotograf wybiera jedynie liczbę zdjęć w serii oraz różnicę w naświetleniu (np. 3 zdjęcia co 1 stopień EV) a aparat sam przelicza parametry dla każdej klatki. W trybie seryjnym wystarczy przytrzymać przycisk migawki, a urządzenie wykona zaprogramowaną sekwencję, co minimalizuje ryzyko poruszenia kadru między ujęciami.

Jakie ustawienia aparatu są najlepsze do bracketingu?

• Statyw to podstawa. Kadry muszą być identyczne, aby zdjęcia można było nałożyć na siebie w edycji.
• Tryb priorytetu przysłony (A/Av) - w bracketingu ekspozycji lepiej zmieniać czas naświetlania, a nie przysłonę. Mogłoby to wpłynąć na głębię ostrości.
• Format RAW, który zachowuje znacznie więcej informacji w cieniach i światłach niż JPEG.
• Niskie ISO, aby uniknąć szumów w ciemniejszych partiach obrazu.
• Wyłączone Auto ISO, by aparat nie kompensował zmiany ekspozycji przez zmianę czułości zamiast czasu naświetlania.