The Legend of Zelda: Ocarina of Time – recenzja. Melodia przeszłości, która wybrzmiewa jeszcze piękniej w teraźniejszości
Na przygody w towarzystwie Linka wyruszałem raczej sporadycznie, a seria nigdy nie była dla mnie priorytetowa. Owszem, starałem się przynajmniej poznać najbardziej kluczowe odsłony i sporo czasu spędziłem w Breath of the Wild – przy czym na kontynuację nadal nie znalazłem czasu. No właśnie… czasu. Chciałbym niczym w Okarynie przenieść się do przeszłości, bo co prawda była i nadal jest grą zjawiskową, ale nie będę udawał, że po tylu latach od premiery pamiętam z niej absolutnie wszystko. Czy zatem nowa Ocarina of Time jest jedynie melodią młodości, czy ponadczasowym szlagierem?
W recenzji znajdziesz:
- Dzieciństwo zamknięte w dźwiękach Okaryny
- Czy The Legend of Zelda: Ocarina of Time to najpiękniejsza gra generacji?
- Żywy świat, w którym aż chce się przebywać
- To bez dwóch zdań przygoda ponadczasowa
- Czy Okaryna Czasu potrafi zafałszować?
- Nowości w Nowej wersji
- Czy warto jeszcze raz zagrać na Okarynie Czasu?
Dzieciństwo zamknięte w dźwiękach Okaryny
Kiedy to było? Albo lepiej, kiedy upłynęło aż tyle lat? Nowa The Legend of Zelda: Ocarina of Time jedno robi wręcz idealnie – uzmysławia mi, jak już jestem stary. No dobrze, nie tylko jedno, ale chyba rozumiecie, co mam na myśli. Bo co prawda, jak pisałem, nie pamiętałem wszystkiego z pierwotnej wersji, ale emocje towarzyszące wówczas przygodzie doskonale pamiętam. Wówczas przechodziłem grę wspólnie z moim tatą na Nintendo 64 i był to obok Mario 64 najbardziej zakotwiczony w mojej świadomości tytuł od wielkiego N. Mógłbym powiedzieć "kiedyś to były czasy, dziś już czasów nie ma", jednak firma po latach udowadnia, że są historie oraz wartości ponadczasowe, które się nie starzeją, a wręcz dojrzewają i są jeszcze bardziej wybitne.
Jedną z nich jest bez wątpienia The Legend of Zelda: Ocarina of Time właśnie. I w zasadzie rzucenie takiej opinii wystarczyłoby dla wielu ludzi, którzy lata temu obserwowali z wypiekami przygody "elfa w zielonym kubraczku". Mógłbym napisać, że jako recenzent czuję się zobligowany, by powiedzieć więcej, ale wiecie co? Jest to bardziej chęć mówienia o czymś niezwykłym, dzielenia się wrażeniami i próba przelania na Was emocji, które są wręcz dziecięce, nieskalane i, co najważniejsze, zawsze szczere.
Bo właśnie takie, moi mili, jest obcowanie z nową Okaryną Czasu. Jest niczym ucieczka z przebodźcowanej rzeczywistości do bezpiecznego domku na drzewie, który zbudował Wam tata, lub fortu z puf i poduszek, w którym przez wiele wieczorów czytało się książki o bohaterach ratujących księżniczki. Tyle że czasy się nieco zmieniły, a technologia nie zatrzymała się w miejscu. Tak więc, choć bohaterowie tej opowieści się nie zmienili, tak forma jej przedstawienia już owszem.
Czy The Legend of Zelda: Ocarina of Time to najpiękniejsza gra generacji?
Od formy więc zacznijmy. Bez zawahania i z pełną odpowiedzialnością za słowa powiem, że nowa The Legend of Zelda: Ocarina of Time jest jedną z najpiękniejszych gier nie tylko na konsolę Nintendo Switch 2, ale ogólnie obecnej generacji. Zanim jednak się nie zgodzicie, a może się zgodzicie? Pozwólcie wyjaśnić.
Nie chodzi mi bowiem o najbardziej realistyczną i wręcz filmową oprawę. Nintendo doskonale zdaje sobie sprawę, że nie jest w stanie takiego efektu uzyskać na swojej konsoli. Oczywiście liczne porty wielkich tytułów w teorii temu przeczą, ale w praktyce nigdy nie wyglądają dokładnie tak samo jak na większych konsolach – bardzo dobrze, ale nie identycznie. Dlatego w przypadku Okaryny Czasu zdecydowano się pójść w zupełnie inną stronę. Choć osobiście bardzo lubiłem oprawę Breath of the Wild, byłem już nieco zmęczony wykorzystywaniem podobnego stylu artystycznego w kolejnych grach, dlatego uważam zmianę koncepcji w przypadku nowej Zeldy za strzał w dziesiątkę.
Ale Ocarina of Time nie jest po prostu grą ładną. Nie jest tytułem wystarczającym, o którym można powiedzieć, że robi chwilowe wrażenie przy premierze, a później i tak znika w natłoku sobie podobnych. Nintendo zagrało na magicznym instrumencie bardzo odważnie, dostarczając nam tytuł nieco inspirowany baśniową estetyką, styl można by powiedzieć półrealistyczny, ale niepróbujący na siłę udawać rzeczywistości. Czerpiący garściami z pięknych dioram i teatrów kukiełkowych. Bo i każdy detal ma tutaj kolosalne znaczenie, tytułowa Okaryna wygląda niczym ulepiona faktycznie z gliny, a zdobienia i przeplatane nici materiału pierwszego ubrania Linka sprawiają wrażenie, jak gdyby faktycznie zostały uszyte przez leśne wróżki.
Szczegółowe tekstury, charakterystyczne projekty postaci i starannie zaprojektowane otoczenie tworzą tu nie tylko obraz, który możemy podziwiać. Ale tworzą spójność świata przedstawionego, której dawno nie widziałem w żadnej grze wideo. Hyrule zyskało dzięki temu wyjątkowy charakter, którego nie sposób podrobić, który sprawia, że do gry zwyczajnie chce się powracać. Nawet nie mając nic do roboty, przemierzając poszczególne miejsca pieszo lub na grzbiecie Epony, czułem się… dobrze? Dawno samo obcowanie ze światem gry nie dawało mi takiego poczucia przygody, ale zarazem też spokoju i refleksji.
Żywy świat, w którym aż chce się przebywać
Bo bez dwóch zdań jest to opowieść, która nawet po niespełna 30 latach broni się sama. Co więcej, to sama jej prezentacja sprawia, że doskonale zrobiłaby to nawet bez użycia jakichkolwiek słów. Przy czym jest to historia uniwersalna, która idealnie nadaje się dla każdego, niezależnie od wieku i okresu życia, w którym się znalazł. Jednak niech nie zwiedzie Was baśniowa oprawa. Fabuła wielokrotnie potrafi ścisnąć za serce i sprawić, że zaczynają szklić się oczy.
Już pierwsza scena, w której poznajemy proroczy sen Linka, uzmysławia, że cały czas wesoło nie będzie. Twórcy jednak zręcznie pozwalają nam jeszcze na dłuższy moment zapomnieć, a raczej oswoić się ze zbliżającym mrokiem, którego dopiero doświadczymy. Pierwsze godziny przygody z małym Linkiem spędziłem niepośpiesznie, nieco jakby przekładając to, co nieuniknione. Choć zdawałem sobie sprawę, że powierzoną mi misję jestem w stanie ukończyć znacznie szybciej – zwłaszcza mniej więcej pamiętając pierwowzór – tak niemal w tempie ślimaka cieszyłem się każdą sytuacją, rozmową z napotkanymi postaciami i nowymi lokacjami.
Dodam przy tym, że dla weteranów pod względem konstrukcji nowa Okaryna nie będzie czymś nowym. Nintendo celowo nie zmieniło założeń fabuły oraz wyzwań, które czekają na nas po drodze. Zatem jeśli macie lepszą pamięć ode mnie, wiele lokacji będziecie w stanie ukończyć naprawdę szybko. Mimo wszystko nadal proponuję delektować się światem przedstawionym i cieszyć się każdą chwilą w nim spędzoną.
Zdecydowanie jest się czym delektować. Nowa Ocarina of Time jest w porównaniu do pierwowzoru grą zdecydowanie bardziej żywą. Od teraz każdy mieszkaniec ma swój własny plan dnia i co za tym idzie, niektóre wydarzenia jesteśmy w stanie oglądać wyłącznie o określonych porach dnia. Przy czym każdy mieszkaniec Hyrule jest wyjątkowy, nie traficie zatem na typowe dla większości gier wklejanie postaci w celu zrobienia sztucznego tłumu. I jest to… odświeżające. Miejsca są na tyle kameralne, że mniejsza ilość mieszkańców nawet nie kłuje w oczy. Do tego każdy z nich ma faktycznie coś do powiedzenia, jest w jakiś sposób ważny dla świata i zmienia się w czasie przebiegu fabuły. Bo i nawet z pozoru niezwiązana z historią postać okazuje się dawać nam cenne informacje, być częścią pomniejszego zadania, oferować poboczną aktywność lub nakierowywać nas na sekret. Każda jest po prostu związana ze światem i ma w nim swoje miejsce.
To bez dwóch zdań przygoda ponadczasowa
Wszystko odbywa się przy tym bardzo naturalnie, powiedziałbym, że wręcz organicznie. I tak, wiem, obecnie używanie tego określenia stało się nieco modne, sam czasem okazjonalnie go używałem. Tyle tylko, że już dawno nie miałem takiego poczucia, że jest ono adekwatne. W przypadku The Legend of Zelda: Ocarina of Time mówienie o organicznym świecie jest zwyczajnie… prawdziwe.
Nintendo nie próbowało iść za obecnymi trendami i na siłę upraszczać znanej formuły. Nie mamy więc tutaj żadnych znaczników prowadzących do misji, jeśli dany przechodzień ma zadanie do wykonania, nie zobaczycie nad jego głową wielkiego wykrzyknika. Świat gry nie jest również otwarty, co można było błędnie zinterpretować po zapowiedziach. Po wyjściu na pierwszy większy obszar odetchnąłem z ulgą, bo okazało się, że pod tym względem tytuł również zachował swój bardziej kameralny charakter.
Świat gry podzielony został na mniejsze lokacje i nieco większą, łączącą je Równinę Hyrule. Natomiast w obrębie każdego miejsca występują także stosowne podziemia, które zwykle i tak musimy zwiedzić, by posunąć nieco historię. Link od początku posiada dziennik, ale zawarte w nim zadania są raczej ogólnikowe i jedynie sugerują miejsca, w które należy się następnie udać. Pomiędzy wydarzeniami natomiast możemy dowolnie przemierzać świat w zakresie, na który nam obecnie pozwala. Co mam dokładnie na myśli? Przykładowo jako mały Link jesteśmy w stanie od razu zapuścić się do Góry Śmierci, ale przez palący żar nie możemy poznać dokładnie tego miejsca. Dopiero gdy wrócimy doń starszym Linkiem, który posiada ognioodporne ubranie, lokacja staje przed nami otworem.
To samo można powiedzieć niemal o każdym miejscu. Jednocześnie gra bardzo szybko nakłania nas do korzystania z najważniejszego przywileju, którym jest przeskakiwanie pomiędzy dwoma czasami. O ile bowiem większość umiejętności i przedmiotów są współdzielone przez dwie wersje bohatera, tak każda z nich posiada również własne unikalne sprzęty, które pozwalają inaczej doświadczać świata i pokonywać przeszkody. Ba, nawet sam rozmiar bohatera ma często znaczenie i nie zawsze można wejść w to samo miejsce. Szybko łapiemy się ogólnie na tym, że zaczynamy myśleć w sposób dwuczasowy. Posadzona w przeszłości magiczna fasolka wykiełkuje dopiero w przyszłości, a budynek, który był dopiero budowany za czasów małego Linka, będzie dopiero dostępny, gdy wróci do niego w swojej starszej odsłonie.
Jednocześnie takich przykładów jest mnóstwo i nie dotyczą jedynie istotnych wydarzeń. Idealnym jest tu chociażby zamknięta skrzynka, do której otworzenia potrzebny jest klucz. Ale klucza nigdzie nie ma. Okazuje się jednak, że w przyszłości dobra wróżka pozostawiła nam informacje, jakoby widziała nas, ale już nie zdążyła zaczepić, więc otworzyła skrzynkę i możemy skorzystać z jej zawartości. Gdy kolejny raz powrócimy do tego miejsca jako mały Link, skrzynka będzie już otwarta. Gra, jak się okazuje, nie musi robić z tego osobnego zadania, od nas – graczy – wymaga jedynie czytania dialogów, łączenia faktów i myślenia. Proste i naturalnie piękne.
Zdjęcie w pełnym rozmiarze










Czy Okaryna Czasu potrafi zafałszować?
Czy jest to gra idealna? W przypadku nowej wersji The Legend of Zelda: Ocarina of Time wszystko zależy, kto i gdzie ucho przystawi. Dla weteranów gra może wydać się zbyt prosta. Odświeżone sterowanie, praca kamery i namierzanie sprawiają, że znacznie płynniej przechodzimy nie tylko przez zagadki środowiskowe, ale także przez wrogów z bossami włącznie. Zwłaszcza że z tytułu został wycięty tak zwany Master Quest, który mocno windował poziom trudności, i sam ten fakt dla wielu graczy może być poważnym minusem. Czy osobiście uważam, że to źle? Bynajmniej. Od gry nie oczekiwałem wyśrubowanych wyzwań, a raczej pięknej przygody i to właśnie otrzymałem. Czasem trzeba pokombinować, na każdego przeciwnika znaleźć odpowiedni sposób i dla mnie to zdecydowanie wystarcza, by świetnie się bawić.
Podobnie kwestią dyskusyjną jest zbyt mała ilość zmian w stosunku do pierwowzoru. Tyle że nadal mówimy o nowej wersji starego tytułu i mogę się założyć, że gdyby diametralnie go zmieniono, wówczas na Nintendo wysypałby się wór z narzekaniem, że świętość została zbezczeszczona. W moim odczuciu zaprezentowane zmiany w zupełności wystarczą, by jeszcze lepiej poczuć świat gry, a przy tym nie zaburzają one zbudowanych przed laty fundamentów, które są po prostu ponadczasowe i wymagały jedynie szlifów oraz zmian wizualnych. Jednocześnie, będąc uczciwym, nie można powiedzieć, że nowości brakuje. Dodano chociażby Muzeum Miliona Monstrów, w którym możemy podziwiać pokonanych przeciwników i jeszcze raz zmierzyć się z bossami. Gra ma znacznie lepsze zarządzanie przedmiotami i ekwipunkiem, a dodanie tak banalnej możliwości jak skakanie całkowicie zmienia sposób poruszania się po lokacjach.
Zdaję sobie też sprawę, że nie każdemu musi podobać się obrany przez Nintendo styl artystyczny. Mnie wręcz urzekł i choć nie wszystkie postacie występujące w grze wyglądają tak samo dobrze, niektórym przykładowo brak większej mimiki, tak już od lat nie miałem tak wielkiego poczucia, że przeniosłem się do zamierzonej przez twórców wizji. Wręcz łaknąłem każdej kolejnej minuty przebywania w świecie gry i nie mogłem przestać podziwiać poszczególnych jego aspektów. Nie było przy tym ważne, czy rozbija się o nowe ubranie dla postaci i analizowanie każdego jego elementu, czy stanie pośrodku Zagubionego Lasu z rozdziawioną buzią, niczym dziecko podziwiając każdy pyłek, listek i fruwające magiczne żyjątka. Myślę, że wielu miłośników baśni również da się zatracić.
Bo mówiąc już bardziej profesjonalnie, pod względem technicznym gra działa i prezentuje się wręcz wybornie. Przez niespełna 30 godzin, których potrzebowałem do ukończenia przygody, nie natrafiłem na ani jeden błąd, a akcja nie przycięła choćby na ułamek sekundy. Nintendo pokazało prawdziwą klasę, udowadniając, jak wielka moc drzemie w tak niewielkiej konsoli, jaką jest Nintendo Switch 2. Co więcej, nowa Zelda wygląda zjawiskowo nawet w trybie przenośnym i tu ustępstwa skupiają się jedynie na bliższym malowaniu obiektów, takich jak trawa – nic, co mocno rzuca się w oczy i przeszkadzałoby w zabawie. Nadal jednak to w trybie dokowym gra pokazuje faktycznie pazur.
Zdjęcie w pełnym rozmiarze










Nowości w Nowej wersji
Który staje się jeszcze ostrzejszy za sprawą oprawy dźwiękowej. Bo i trudno nie poruszyć kwestii muzyki w grze, która ma Okarynę w tytule, prawda? Ale tym razem celowo oddzieliłem ten temat od aspektów technicznych. Za ścieżkę odpowiada głównie kompozytor Masato Ohashi, który skomponował utwory na bazie oryginalnych kompozycji Kojiego Kondo. Przy czym do gry trafiło też kilka zupełnie nowych utworów, które razem z aranżacjami kultowych melodii pozwalają jeszcze bardziej zanurzyć się w świecie przedstawionym.
Genialnym motywem jest natomiast dodana obsługa mikrofonu, dzięki której wszystkie melodie na Okarynie jesteśmy w stanie zagrać na żywo, zanucić lub zaśpiewać. Sprawdziłem i nawet przy moim fałszowaniu to naprawdę działa! Konsola bardzo dobrze łapie dźwięk z zewnątrz i przekłada go na gotową melodię w grze. Robi to na tyle dobrze, że bez namysłu zainwestowałem w dedykowany kontroler, który sam w sobie jest repliką Okaryny Czasu. Ale przyznaję, że jeszcze nie miałem czasu i odwagi go przetestować. Zresztą setki filmików latających po sieci najlepiej pokazują, jak ludzie wspaniale dzięki tej opcji się bawią.
Bardzo fajnym uzupełnieniem stało się również tak zwane Zelda Notes, czyli swoisty dodatkowy dziennik, który znajduje się w dedykowanej Nintendo Switch aplikacji. Za jego sprawą możemy sprawdzić chociażby postępy w samej grze oraz dowiedzieć się, jakich znajdziek nie udało nam się jeszcze w danej lokacji znaleźć. Osobiście polecam jednak traktować takie ułatwienie jedynie w formie dopełnienia, bo naprawdę większości rzeczy i tak jesteśmy w stanie się samemu domyślić i znaleźć. Znacznie ciekawszą zabawą są natomiast dzienne wyzwania, które mogą stanowić pretekst do powrotu do gry już po jej ukończeniu. W ich obrębie możemy pobawić się wirtualną okaryną, spróbować znaleźć wskazane miejsce czy sprawdzić swoją wiedzę na temat przygody Linka w specjalnie przygotowanym quizie.
Do gry trafiło też kilka pomniejszych, ale bardzo przyjemnych zmian. Te co prawda nie przewracają rozgrywki do góry nogami, ale sprawiają, że jest ona zwyczajnie przyjemniejsza. Mam tu na myśli chociażby dodanie jednego słoika do ekwipunku czy zwiększenie limitu posiadanych rupii już na początku przygody. Na uwagę zasługuje również znacznie lepszy i pełniejszy system cyklu dnia i nocy, zmiana zachowania niektórych wrogów oraz chociażby dodanie wcześniej wymienionych przy opisie zadania podpowiedzi wróżek czy nasionka przywołującego sklepikarza. Jak widać, jest w czym wybierać, również poza samą grą.
Zdjęcie w pełnym rozmiarze

Czy warto jeszcze raz zagrać na Okarynie Czasu?
Biorąc pod uwagę wszystko, co napisałem, chyba nie macie nawet złudzeń, jaka będzie moja odpowiedź. The Legend of Zelda: Ocarina of Time – tym razem dopiszmy dla formalności Remake – to nadal jedna z najpiękniejszych i najlepiej opowiedzianych historii w historii gier wideo. To jednocześnie moja prywatna gra roku i piszę to z pełną odpowiedzialnością, nawet wiedząc, co jeszcze ma nadejść. Bo nowa Okaryna nie próbuje udawać, że nie jest grą, wprowadza sprawdzone pomysły oraz uniwersalną historię w nowe czasy i robi to z niesamowitą gracją i urokiem. To zwyczajnie opowieść, która się nie zestarzała, a odnoszę wręcz wrażenie, że po latach smakuje nawet lepiej. To przygoda, w której dosłownie po wzięciu pada w dłoń czuć wiatr we włosach i mówię to ja, osoba, która tych włosów już nie ma.
Co istotne, po raz pierwszy w historii możecie przeżyć przygodę Linka w polskiej wersji językowej. I choć w grze brakuje pełnego dubbingu, tak popełniona lokalizacja jest wręcz wyborna. Dialogi są błyskotliwe, mają w sobie wiele polotu i humoru, przy czym żarty nigdy nie są płytkie, a sam styl mówienia zależy od postaci, z którą rozmawiamy. Choć Ocarina of Time nigdy nie było grą trudną do zrozumienia, tak trudno nie bić pokłonów tłumaczom, którzy wręcz perfekcyjnie oddali realia i klimat tytułu. Zaręczam, jest to prawdziwe złoto.
Bo i zaiste, złota jest to Okaryna, której melodia w przepiękny sposób przekroczyła barierę czasu. Do tej pory nie uważałem pierwowzoru za najważniejszy tytuł w historii, ale odświeżona wersja z pewnością zostanie przeze mnie zapamiętana jako jedna z najwspanialszych gier, z jakimi przyszło mi przez całe growe życie obcować. To historia, która zdecydowanie poruszyła moją wrażliwość i obudziła we mnie uśpione emocje, których już dawno przy grach nie czułem. Jest to tytuł, który chociaż raz przejść powinien każdy, dlatego nie przedłużając, zachęcam, byście chociaż spróbowali, bo The Legend of Zelda: Ocarina of Time potrafi się za to wspaniale odwdzięczyć. Ja tymczasem wracam śpiewająco do Hyrule, bo pozostało mi 6 złotych żetonów i dwa serduszka do skompletowania.
Ocena: 10/10
- Brak trybu Master Quest, który oferował wyższy poziom trudności
- Niewielka liczba zmian może rozczarować część weteranów serii
- Niektóre postacie mogłyby mieć bardziej rozbudowaną mimikę
- Zachwycająca, baśniowa oprawa graficzna i wyjątkowy styl artystyczny
- Żyjący własnym rytmem świat Hyrule
- Ponadczasowa historia, która nawet po latach potrafi wzruszyć
- Mechanika podróży pomiędzy dwoma okresami życia Linka
- Odświeżone sterowanie, kamera i system namierzania
- Świetna ścieżka dźwiękowa...
- ... oraz możliwość grania melodii na Okarynie za pomocą mikrofonu
- Polska lokalizacja, pełna humoru i błyskotliwych dialogów
- Bardzo dobra optymalizacja zarówno w trybie przenośnym, jak i dokowanym
Paweł Matyjewicz
Autor Media Expert
Dumny tata, pasjonat życia, kultury Azji i technologii. Od lat związany z dziennikarską branżą gier wideo. Miłośnik fantastyki wszelkiego rodzaju. Przez wielu nazywany geekiem, chociaż sam uważa, że do tego określenia mu daleko. Wielbiciel przemyślanych światów, również tych papierowych (stołowe RPG zawsze w sercu). Gdy nie pisze, prawdopodobnie przechodzi japońskiego RPGa, ogląda nowy serial lub robi długie wycieczki ze swoją piesełą o imieniu Buffy.
