Halo Campaign Evolved - recenzja. Świetny remake z kilkoma kontrowersyjnymi decyzjami
Od premiery Halo w 2001 roku minęło już ćwierć wieku, a od wydania Anniversary Edition kolejne piętnaście lat. Dla wielu graczy była to produkcja, która zdefiniowała markę Xbox, pokazała światu Master Chiefa i na długie lata wyznaczyła kierunek rozwoju konsolowych strzelanek. Dzisiaj Halo: Campaign Evolved wraca jako remake i to w momencie wyjątkowym, bo po raz pierwszy w historii seria debiutuje również na PlayStation. Autorzy przebudowali rozgrywkę, dodali nową zawartość i wprowadzili zmiany, z których część uważam za znakomite, a część za zupełnie niepotrzebne.
W recenzji znajdziesz:
- Halo Campaign Evolved przypomina, dlaczego ta seria stała się legendą
- Rozgrywka dostała nowe życie, ale nie zapomniała o swoich korzeniach
- Nowa zawartość daje więcej Halo, choć nie wszystko okazało się udane
- Skulls, tryb TPP i Remix to jedne z najlepszych pomysłów remake'u
- Nie wszystkie zmiany były potrzebne, a część z nich trudno zignorować
- Remake, który pokazuje przyszłość Halo, ale pozostawia pewien niedosyt
Halo: Campaign Evolved przypomina, dlaczego ta seria stała się legendą
Już pierwsze minuty pokazują, że twórcy nie próbowali stworzyć zupełnie nowej gry. Fundamentem pozostaje doskonale znana kampania złożona z dziesięciu klasycznych misji, których rytm, konstrukcja poziomów oraz charakter starć nadal sprawiają ogromną frajdę. Halo wciąż opiera się na swobodnym poruszaniu po dużych lokacjach, umiejętnym wykorzystywaniu osłon, odpowiednim zarządzaniu uzbrojeniem i charakterystycznym systemie regenerujących się tarcz. To właśnie ta prostota sprawia, że mimo upływu lat rozgrywka nie zestarzała się niemal wcale.
Największe wrażenie robi jednak oprawa audiowizualna. Wszystkie scenki przerywnikowe nagrano od nowa z wykorzystaniem technologii motion capture, dzięki czemu bohaterowie wreszcie poruszają się naturalnie, a reżyseria przypomina współczesne superprodukcje. Jednocześnie zachowano oryginalne kwestie dialogowe, co okazało się świetną decyzją. Dzięki temu remake nie traci ducha pierwowzoru i nadal brzmi dokładnie tak, jak zapamiętali go wieloletni fani.
Jeszcze większą niespodzianką okazało się dla mnie to, jak dobrze Halo odnalazło się na PlayStation 5. Przez lata trudno było wyobrazić sobie Master Chiefa poza ekosystemem Microsoftu, a dziś całość sprawia wrażenie, jakby od początku była projektowana również z myślą o konsoli Sony. Sterowanie jest intuicyjne, gra działa bardzo płynnie, a świetnie przygotowana adaptacja kontrolera DualSense tylko potęguje pozytywne wrażenia. To historyczny moment nie tylko dla marki Halo, ale również dla całej branży.
Rozgrywka dostała nowe życie, ale nie zapomniała o swoich korzeniach
Największą zmianą są nowe mechaniki walki. Po raz pierwszy w pierwszym Halo możemy korzystać ze sprintu jako pełnoprawnego elementu wyposażenia, a nie okazjonalnego dodatku. To rozwiązanie przez wiele lat było nieobecne w serii i dopiero późniejsze odsłony uczyniły z niego standard. Tutaj sprawdza się znakomicie, ponieważ pozwala szybciej pokonywać rozległe lokacje, jednocześnie nie zmieniając charakteru samej rozgrywki. Równie trafionym dodatkiem okazała się możliwość celowania przez przyrządy. Aiming Down Sights sprawia, że korzystanie z wielu rodzajów uzbrojenia jest zwyczajnie wygodniejsze, choć gra nadal zachowuje swoje klasyczne tempo.
Twórcy znacząco rozbudowali również arsenał. Oprócz oryginalnego wyposażenia otrzymujemy dziewięć dodatkowych rodzajów broni znanych z późniejszych części serii. Można sięgnąć między innymi po Needle Rifle czy kultowy Energy Sword, który kiedyś kojarzył się wyłącznie z kolejnymi odsłonami Halo. Nowi przeciwnicy jeszcze bardziej urozmaicają potyczki, a ręczna aktywacja takich ulepszeń jak Overshield czy Active Camouflage dodaje starciom odrobiny taktycznej głębi. W oryginale bonusy uruchamiały się automatycznie, natomiast teraz sami decydujemy o najlepszym momencie ich wykorzystania.
Bardzo pozytywnie zaskoczyły mnie także zmiany dotyczące pojazdów. Można przejmować maszyny przeciwników nawet wtedy, gdy siedzą jeszcze za sterami, co wcześniej pojawiło się dopiero w Halo 2. Po raz pierwszy w historii pierwszego Halo da się również przejąć Wraitha i wykorzystać go przeciwko Covenantom. Zmieniono także zachowanie wielu pojazdów, dzięki czemu prowadzą się pewniej i oferują większą swobodę podczas walki. Na tym nie koniec, ponieważ w trybie współpracy Warthog mieści teraz czterech graczy, a cały coop działa w pełnym crossplayu pomiędzy Xboxem, PlayStation i komputerami PC. To jedna z tych zmian, które wydają się oczywiste dopiero wtedy, gdy już z nich skorzystamy.
Nowa zawartość daje więcej Halo, choć nie wszystko okazało się udane
Największą nowością przygotowaną specjalnie na potrzeby remake'u jest dodatkowa mini kampania będąca prequelem głównej historii. Składa się ona z trzech nowych misji, które zajmują około trzech godzin i rozgrywają się na pokładzie statku Covenantów o nazwie Triumph of Tolerance. To właśnie tutaj poznajemy wydarzenia poprzedzające lądowanie na pierścieniu Halo i walczymy ramię w ramię z sierżantem Johnsonem. Co ciekawe, przez cały ten fragment przygody nie towarzyszy nam Cortana, dzięki czemu twórcy mogli opowiedzieć historię z nieco innej perspektywy. Nie zabrakło również widowiskowych momentów, a jedną z największych atrakcji jest możliwość pilotowania Serapha, czyli myśliwca Covenantów, czego wcześniej w pierwszym Halo po prostu nie było.
Sama idea rozszerzenia kampanii bardzo mi się podoba, bo zawsze chętnie przyjmę dodatkową zawartość do gry, którą tak dobrze wspominam. Niestety, pod względem scenariusza prequel nie dorównuje podstawowej kampanii. Najsłabiej wypada nowa bohaterka, porucznik Williams, która przez większość czasu sprawia wrażenie postaci zbudowanej przede wszystkim wokół nieustannych docinków pod adresem Master Chiefa. Zamiast budować atmosferę współpracy w obliczu zagrożenia, kolejne dialogi często koncentrują się na niepotrzebnych przepychankach. Nawet sama nazwa statku Covenantów trudno odbierać jako niewinne puszczenie oka do odbiorców. Bardziej przypomina ona demonstracyjne zaakcentowanie pewnego kierunku narracyjnego niż subtelny żart.
Tym bardziej szkoda, bo główna kampania przypomina, czym Halo wyróżniało się na tle innych strzelanek. Od początku była to przecież historia ludzkości zjednoczonej wobec przeciwnika, który stanowił zagrożenie dla całego gatunku. Obowiązek, odpowiedzialność, wzajemne zaufanie i gotowość do poświęceń stanowiły fundament tej opowieści. W nowych misjach ten klimat momentami schodzi na dalszy plan, ustępując miejsca niepotrzebnym uszczypliwościom pomiędzy bohaterami. Nie psuje to całego doświadczenia, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że bez tych trzech rozdziałów remake praktycznie nic by nie stracił.
Nie oznacza to jednak, że nowa zawartość jest całkowicie zbędna. Dodatkowe lokacje prezentują bardzo wysoki poziom wykonania, pozwalają wykorzystać nowe mechaniki i oferują kilka naprawdę efektownych starć. Dla fanów uniwersum będzie to również okazja do spędzenia kilku dodatkowych godzin w świecie Halo, a to samo w sobie ma sporą wartość. Ostatecznie potraktowałbym prequel raczej jako ciekawy dodatek niż element niezbędny dla zrozumienia głównej historii.
Przeczytaj także: PRAGMATA – recenzja. Kosmiczna gra akcji, która skradnie Wasze serca
Skulls, tryb TPP i Remix to jedne z najlepszych pomysłów remake'u
Na ogromną pochwałę zasługuje natomiast sposób, w jaki twórcy rozwinęli system czaszek, czyli słynnych Skulls. Wiele osób pamięta, że kolekcjonowanie tych sekretów pojawiło się dopiero w Halo 2, a później trafiło również do Anniversary Edition pierwszej części. Remake nie ogranicza się jednak do prostego przeniesienia starego rozwiązania. Klasyczne czaszki zostały rozmieszczone w nowych miejscach, a dodatkowo przygotowano szesnaście całkowicie nowych, co oznacza, że łącznie do odnalezienia jest aż czterdzieści dwa sekrety. Dzięki temu nawet osoby znające oryginał na pamięć mają motywację do ponownej eksploracji wszystkich poziomów.
Niektóre z nowych czaszek potrafią diametralnie zmienić sposób zabawy. Moją ulubioną okazała się ta pozwalająca przełączyć kamerę do widoku z perspektywy trzeciej osoby. Przyznam szczerze, że właśnie w ten sposób ukończyłem praktycznie całą kampanię i bawiłem się znakomicie. Początkowo traktowałem tę opcję jako ciekawostkę, ale szybko okazało się, że świetnie współgra z nowymi animacjami, odświeżonym systemem poruszania i widowiskowymi starciami. To przykład zmiany, która nie narusza klasycznej konstrukcji Halo, a jednocześnie pozwala spojrzeć na znaną historię z zupełnie nowej perspektywy.
Po zdobyciu przynajmniej dwóch czaszek odblokowuje się również funkcja Remix. To kolejna mechanika zachęcająca do ponownego przechodzenia kampanii i eksperymentowania z różnymi ustawieniami rozgrywki. Właśnie takie rozwiązania uważam za wzorcowy przykład modernizacji klasycznej gry. Zamiast przebudowywać fundamenty, twórcy rozszerzają je o nowe możliwości, pozostawiając graczowi pełną swobodę wyboru. Dzięki temu Halo Campaign Evolved potrafi jednocześnie uszanować własną historię i zaoferować coś świeżego nawet osobom, które znają każdy zakręt pierścienia Halo niemal na pamięć.
Zdjęcie w pełnym rozmiarze
Nie wszystkie zmiany były potrzebne, a część z nich trudno zignorować
Najwięcej mieszanych odczuć wywołały u mnie decyzje dotyczące części bohaterów. Najbardziej odczuwalna jest zmiana Cortany. O ile od strony technicznej wygląda nowocześniej, o tyle w moim odczuciu straciła sporą część swojej dawnej osobowości. W jej głosie jest mniej emocji, zachowuje się bardziej chłodno, a nowy projekt wizualny zwyczajnie nie przekonuje mnie tak, jak ten sprzed lat. Oryginalna Cortana miała w sobie charakter, charyzmę i pewną naturalność, która sprawiała, że bardzo szybko stawała się kimś znacznie ważniejszym niż tylko pokładową sztuczną inteligencją. Była jednym z filarów całej historii oraz osobą, której Master Chief ufał bez najmniejszych wątpliwości. Patrząc na kierunek obrany w remake'u, momentami miałem wrażenie, jakby postać celowo delikatnie przesunięto w stronę interpretacji znanej z późniejszych odsłon serii, co nie do końca współgra z wydźwiękiem pierwszego Halo.
Da się również zauważyć, że twórcy zdecydowali się na kilka zmian w obsadzie postaci niezwiązanych bezpośrednio z samą rozgrywką. Wśród żołnierzy UNSC pojawia się znacznie więcej kobiet, a niektóre znane postacie otrzymały zmieniony wygląd, płeć lub pochodzenie etniczne. Nie wpływa to na mechanikę ani jakość strzelania, dlatego podczas samej zabawy szybko schodzi na dalszy plan. Trudno jednak nie odnieść wrażenia, że część tych decyzji miała przede wszystkim odpowiadać współczesnym trendom. Jestem przekonany, że wielu nowych odbiorców nie zwróci na to większej uwagi, ale osoby pamiętające oryginał prawdopodobnie dostrzegą te zmiany niemal od razu. W mojej opinii odświeżenie klasyki nie wymagało aż tak daleko idących ingerencji w elementy, które przez lata stały się częścią jej tożsamości.
Drugim elementem budzącym pewne wątpliwości jest sposób prowadzenia gracza. Oryginalne Halo potrafiło zostawić sporo swobody i zachęcało do samodzielnego odkrywania poziomów. Remake miejscami wyraźniej podpowiada, gdzie należy się udać i co zrobić w następnej kolejności. Dla nowych graczy będzie to zapewne wygodne rozwiązanie, ale chwilami odnosiłem wrażenie, że gra zbyt często próbuje prowadzić za rękę. Na szczęście nie zmienia to faktu, że rdzeń rozgrywki pozostał niemal nienaruszony i nadal daje ogromną satysfakcję.
Zdjęcie w pełnym rozmiarze
Zdjęcie w pełnym rozmiarze
Remake, który pokazuje przyszłość Halo, ale pozostawia pewien niedosyt
Pomimo wspomnianych zastrzeżeń bawiłem się znakomicie. Sprint, możliwość celowania przez przyrządy, rozbudowany system pojazdów, nowe uzbrojenie, ręczna aktywacja power-upów, dodatkowi przeciwnicy czy widok z perspektywy trzeciej osoby sprawiają, że powrót do pierwszego Halo jest zaskakująco świeżym doświadczeniem. Jednocześnie twórcy nie zniszczyli fundamentów rozgrywki, dzięki czemu nadal mamy do czynienia z tą samą kampanią, która przed laty zachwyciła miliony graczy. Właśnie taka modernizacja klasyki wydaje mi się najbardziej rozsądnym kierunkiem.
Największym rozczarowaniem pozostaje brak trybu multiplayer. Rozumiem zamysł autorów, bo już sam tytuł jasno wskazuje, że mamy do czynienia z odświeżoną kampanią, a nie kompletnym pakietem zawartości. Mimo wszystko trudno nie pomyśleć o tym, ile radości sprawiłby powrót klasycznych map i kultowych starć w nowej oprawie graficznej. Nawet osoba, która nigdy nie spędzała długich godzin w sieciowych potyczkach Halo, jest w stanie zrozumieć rozczarowanie wielu fanów. Na szczęście przynajmniej kooperacja działa znakomicie, a pełny crossplay pomiędzy PlayStation, Xboxem i komputerami PC sprawia, że znalezienie partnerów do wspólnej zabawy nie stanowi żadnego problemu.
Po ukończeniu kampanii utwierdziłem się w przekonaniu, że twórcy byli bardzo blisko stworzenia remake'u niemal idealnego. Gdyby skupili się wyłącznie na odświeżeniu grafiki, animacji oraz mechanik rozgrywki, pozostawiając większość zmian fabularnych i wizerunkowych na boku, efekt końcowy prawdopodobnie byłby jeszcze lepszy. Dodatkowe misje prequelowe uznaję za najmniej potrzebny element całego pakietu, podczas gdy wszystkie usprawnienia dotyczące samej rozgrywki oceniam bardzo wysoko. To właśnie one sprawiają, że Halo: Campaign Evolved nie jest wyłącznie nostalgiczną podróżą, ale pełnoprawnym, nowoczesnym shooterem.
Czy warto zagrać? Zdecydowanie tak. Niezależnie od tego, czy wracacie do jednej z najważniejszych gier w historii pierwszego Xboksa, czy po raz pierwszy zakładacie hełm Master Chiefa na PlayStation 5, czeka na was świetnie zaprojektowana kampania, która mimo upływu ćwierćwiecza wciąż potrafi dostarczyć mnóstwo emocji. Nie wszystkie decyzje twórców przypadły mi do gustu i uważam, że część z nich była zwyczajnie zbędna. Jednocześnie ani przez chwilę nie miałem wątpliwości, że gram w jedno z najlepszych odświeżeń klasycznej strzelanki, jakie pojawiły się w ostatnich latach. I szczerze liczę na to, że jeśli kolejne części serii doczekają się podobnych remake'ów, ich autorzy zachowają to, co w Halo od zawsze było najważniejsze: opowieść o odwadze, odpowiedzialności, zaufaniu i ludziach, którzy mimo przeciwności potrafili stanąć razem do walki o przetrwanie.
Halo: Campaign Evolved ogrywałem w wersji na konsole PlayStation 5. Gra ponadto ukazała się również na konsolach Xbox Series X i Xbox Series S oraz na komputerach PC.
Ocena: 8/10
- Brak PvP
- Bonusowe misje sprawiają wrażenie zbędnych
- Czasem twórcy za mocno prowadzą gracza za rękę
- Kooperacja do 4 graczy oraz pełny crossplay
- Bardzo dobra oprawa graficzna
- Rozbudowany arsenał broni oraz sprint i ADS
- Nieśmiertelny gunplay wciąż doskonale bawi
- Różnorodne modyfikacje rozgrywki znacząco wydłużają zabawę
- Debiut na PlayStation 5 oraz wprowadzenie trybu TPP