Star Wars Zero Company – recenzja. Silna w tej grze Moc jest. Każdy ruch znaczenie ma

Największą wadą zarządzania drużyną jest tak naprawdę brak możliwości zwiększenia składu – na raz w bitwie może uczestniczyć tylko czterech żołnierzy, czasem trzech, w zależności od tego, czy gra wymusza obecność Hawksa. Biorąc pod uwagę możliwość nabijania przyjaźni dla każdej postaci, to naprawdę boli i szkoda, że twórcy nie spróbowali dodać opcji poszerzenia rostera, jak było to chociażby w XCOM. Zwłaszcza że w czasie gry możemy rozwijać różne aspekty Dziupli i jest stosowna zakładka drużynowa. No ale nic, mam nadzieję, że z czasem taka opcja zostanie jednak dodana.

Drugim, najbardziej doskwierającym aspektem w kształtowaniu i szkoleniu drużyny okazała się dla mnie presja czasu. Otóż obracamy się w obrębie cyklicznym i w jego obrębie mamy do wykorzystania kilka dób, po których następuje wymuszone przez historię wydarzenie fabularne. Przyznaję, że bardzo nie lubię takich ograniczeń, bo gry taktyczne w dużej mierze opierają się jednak na szkoleniu drużyny. Jasne, w Zero Company nie jest to może jakoś nadmiernie uciążliwe i szybko rośniemy w siłę, ale mimo wszystko czułem cały czas odliczanie. Nie da się przez to zrobić wszystkiego i wyszkolić każdej postaci. Nie mówiąc nawet o tych fabularnych, ale w tym kontekście tworzenie własnych żołnierzy mija się nieco z celem, bo jedynie zabierają nam miejsce w drużynie i cenny czas, w którym moglibyśmy pogłębić chociażby więzi ważnych postaci. Złapałem się nawet na tym, że przez długi czas nie wykorzystałem w misjach droidów, bo zawsze miałem kogoś lepszego do wyszkolenia. Zdecydowanie powinna być w grze opcja spokojniejszej rozgrywki, a już na pewno możliwość dłuższego grania pomiędzy cyklami i samodzielnego odpalania najważniejszych wydarzeń.

Ale skończmy narzekać i przejdźmy do najważniejszego, czyli do taktycznej rozgrywki. Pod tym względem jest klasycznie, aczkolwiek bardziej filmowo niż w konkurencyjnych tytułach. Bardzo fajnym wizualnym aspektem jest wprowadzenie wymiany ognia pomiędzy bohaterami. Co prawda są to jedynie animacje i żaden strzał nie trafia w cel, ale dzięki prostemu zabiegowi nieco bardziej czujemy się niczym na polu walki. Bo i zawsze ktoś tutaj się wychyli zza zasłony, wystrzeli kilka pocisków z blastera lub rzuci komentarz dostosowany do sytuacji. By było ciekawiej, wprowadzono również niewielkie etapy, w których poruszamy się Hawksem, robiąc rekonesans. Tu konwencja przypomina typowego RPG-a, w którym od czasu do czasu rozmawiamy z napotkaną postacią lub znajdujemy dokumenty do przeczytania. Niestety etapy te są liniowe i nudne, ale osobiście uważam, że w jakiś sposób dopełniają całości.

Gdy jednak rozpoczynamy walkę, wówczas gra pokazuje pazur. Zapomnijcie o losowości w czasie strzałów. Jeśli przelicznik pokazuje 100%, to możecie być pewni, że pocisk dosięgnie swój cel. Świetnym dodatkiem okazuje się asysta, którą możemy wykorzystać raz na każdą turę. Dzięki niej nie tylko otrzymujemy gratisowy atak, ale również pogłębiamy relację dwóch postaci. Każdy bohater, niezależnie od tego, jaką klasę mu przyznacie, posiada także jedną unikalną zdolność, której odpowiednie użycie może całkowicie odwrócić przebieg starcia. Jednak wiele z takich zagrywek wymaga użycia dodatkowych punktów heroizmu, których pula zapełnia się podczas standardowych, udanych akcji. I powiem Wam, że jest dzięki temu naprawdę widowiskowo.

Bardzo spodobała mi się również różnorodność celów do spełnianie w czasie misji. Pamiętam jak pierwszy raz miałem do czynienia z poziomem na pociągu w Vandal Heart. Cała zabawa polegała wówczas na tym, że co kilka tur odłączane były wagony, więc trzeba było się śpieszyć. No i podobna sekwencja występuje w Zero Company. Innym razem zmuszeni jesteśmy ocalić cywilów, lub uratować droida z cennymi danymi. Są też misje, w których wystarczy dość do danego miejsca przedzierając się przez licznych wrogów lub polegające na obronie strategicznej pozycji przez kilka tur. Powtarzalność wkrada się tutaj nie prędko i występuje głównie w misjach pomiędzy wydarzeniami fabularnymi. Pozostałe zostały opracowane świetnie.

Każda klasa ma oczywiście swoje mocne i słabsze strony, ale nigdy nie czułem, że któraś z nich jakoś specjalnie odstaje na tle pozostałych. Przy czym niektóre postacie posiadają własną, zdefiniowaną przez grę profesję. Świetnym przykładem jest tutaj nasza młoda Jedi, która jako jedyna może używać Mocy oraz swoich mieczy świetlnych – jest to iście epickie. Ale zaraz za nią jest Cly, której mandaloriański plecak odrzutowy potrafi zdziałać prawdziwe cuda. Nie tylko bowiem służy do przemieszczania się, ale usprawniony może również odpychać, a nawet podpalać przeciwników przy lądowaniu. Cieszy fakt, że nie tylko blastery, ale również walka w zwarciu została należycie potraktowana. Bo nie ma nic przyjemniejszego, jak czasem zwyczajnie rąbnąć z mechanicznej piąchy szturmowca w kask. Jest naprawdę świetnie i dawno nie bawiłem się tak dobrze w taktycznych walkach.