Znaleziono w kategoriach:
Gry karciane (1)
Wróć
Zasady pokera – talia
Talia składa się z 52 kart w 4 kolorach. W każdym kolorze jest 13 kart o różnej
wartości (od najsłabszej dwójki do najsilniejszego asa).
Cztery kolory
Wszystkie kolory są tej samej wartości. Znaczy to, że np. z czterech asów w różnych
kolorach żaden nie jest silniejszy od pozostałych.
Wartości kart
Normalnie najwyższą (najsilniejszą) kartą w pokerze jest as, a najniższą (najsłabszą)
jest dwójka. As może być jednak także użyty jako karta jeszcze niższa, jak ma to
miejsce w stricie 5432A, gdzie reprezentuje on nieobecną w talii jedynkę.
Hierarchia układów (a zarazem tzw. rąk)
Karty, które gracze mają w ręce, tworzą układy podpadające pod którąś z kategorii,
takich jak strit, trójka czy dwie pary. Gdy dochodzi do końcowego wyłożenia kart,
zwycięża gracz, który nie spasował w trakcie którejś z licytacji i ma ma najsilniejszą
rękę (najlepszy układ kart). W przypadku, gdy gracze mają taki sam układ, o
zwycięstwie decyduje zazwyczaj siła ich pozostałych kart (tych spoza układu, tzw.
kickerów). W tabeli na następnej stronie przedstawione są układy w kolejności od
najsilniejszego do najsłabszego.
Poker
Na pokera składa się 5 kolejnych kart tego samego koloru. Poker z asem (AKQJ10) jest
najsilniejszy i nazywany jest pokerem królewskim. Najsłabszy poker to układ 5432A.
Kareta
Kareta to cztery karty tej samej wartości. Z dwóch karet zwycięża ta ułożona z
silniejszych kart. Jeśli dwie karety złożone są z kart o tej samej wartości (co jest
jednak możliwe tylko, gdy gra się więcej niż jedną talią), to o zwycięstwie rozstrzyga
wysokość piątej karty, zwanej z angielska kicker. W naszym przypadku kickerem jest
król.
Ful (full)
Na fula składa się trójka plus para. Gdy stają naprzeciw dwa fule, to wygrywa ten z
silniejszą trójką. Gdy trójki są równej siły (możliwe, gdy więcej niż jedna talia), to o
zwycięstwie rozstrzyga siła pary. Ful znany jest też jako boat.
Kolor
Na kolor składa się, jak wskazuje nazwa, pięć kart tego samego koloru. Gdy stają
przeciw sobie dwa kolory, zwycięża ten z najwyższą kartą. Gdy mają te same
najsilniejsze karty, rozstrzyga wysokość drugich w kolejności kart. Gdy i te są równe,
decydują trzecie karty itd.
Strit
Na strita składa się 5 kolejnych kart. Z dwóch stritów silniejszy jest ten z najwyższą
kartą. Gdy te są równe, rozstrzyga kolejna z najwyższych kart itd. Najsilniejszy układ
tego rodzaju to AKQJ10, a najsłabszy to 5432A (zwany czasem z angielska wheel).
Trójka
Trzy karty tej samej wartości to trójka. Jeśli dwóch graczy ma trójki, o wygranej
decyduje wysokość kart je tworzących. Gdy te są równe (możliwe przy dwóch
taliach), rozstrzyga najwyższa z dwóch pozostałych kart. Gdy i te są równe, decyduje
wysokość piątej karty. Gdy w Texas Hold'em tworzymy trójkę z dwóch własnych kart i
jednej z kart wspólnych, sytuację tę określa się jako set.
Dwie pary
O wygranej decyduje najwyższa para. Gdy ta jest u graczy równa, decyduje wartość
kart tworzących drugą parę. Gdy i ta jest taka sama, rozstrzyga siła piątej karty.
Para
Gdy gracze mają taką samą parę, decyduje najwyższa z pozostałych kart. Gdy jest ona
równa, rozstrzyga kolejna karta. W sytuacji, gdy i ta karta jest równa, o zwycięstwie
decyduje wartość ostatniej karty.
Wysoka karta
W przypadku, gdy gracze nie posiadają żadnego z powyższych układów, o wygranej
decyduje najwyższa karta. Gdy jest ona równa, decyduje kolejna itd.
ZASADY TEXAS HOLD’EM, OMAHA, OMAHA HIGH-LOW, SEVEN CARD STUD, FIVE
CARD STUD
TEXAS HOLD'EM POKER
Texas Hold'em (teksański klincz) to jedna z najszybszych odmian pokera. Tak jak w
innych odmianach gracze usiłują zakończyć rozdanie z najsilniejszą ręką, aby zgarnąć
pulę. Liczba graczy waha się od 2 do 10. Jest to obecnie jedna z najpopularniejszych
odmian w tzw. poker roomach.
Zasady gry
Dwóch graczy siedzący na lewo od zawodnika rozdającego karty (ang. dealer)
zobowiązanych jest do wpłacenia stawek w ciemno w ustalonej z góry wysokości.
Pierwszy z nich (siedzący najbliżej rozdającego) wpłaca tzw. małą ciemną (ang. small
blind), a drugi tzw. dużą ciemną (ang. big blind). Zazwyczaj duża ciemna jest
dwukrotnie większa od małej ciemnej. Rozdający zmienia się co rozdanie, a jego
pozycję wskazuje specjalny znacznik (ang. button) w kształcie litery D. Jest on
przesuwany do kolejnych graczy zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Ma to miejsce
nawet wówczas, gdy rozdającym w rzeczywistości jest krupier lub gdy karty przydziela
komputer.
Na początku każdy z graczy otrzymuje po 2 karty tylko do własnego wglądu – tzw.
karty zakryte lub karty własne (ang. pocket cards). Pierwszą rundę licytacji
rozpoczyna zawodnik siedzący na lewo od osoby, która wpłaciła dużą ciemną
(zajmuje pozycję zwaną „under the gun” – „na muszce”, w skrócie UTG). Może on
otworzyć, czyli wejść do licytacji, stawiając pierwszy zakład (ang. bet), spasować (ang.
fold) albo podbić stawkę (ang. raise).
Uwaga: W pierwszej licytacji obstawianie może być ograniczone do wniesienia
pierwszego zakładu (bet) i trzech podbić (raise). Gracze nie mogą czekać (check), gdyż
mała i duża ciemna traktowane są, jak wniesione do puli zakłady, a nie jak ante
(obowiązkowa stawka, którą wszyscy wpłacają do puli przed rozdaniem).
Przed rozpoczęciem drugiej rundy licytacji na stół kładzione są trzy karty wspólne,
zwane z angielska flop. Teraz gracze mogą już nie tylko – jak poprzednio – spasować
lub przebić, ale także – w zależności od sytuacji – czekać (ang. check) lub wejść (ang.
call).
Uwaga terminologiczna: czasem zarówno „check”, jak i „call” oddaje się jako
„sprawdzam”. W tym ujęciu check to sprawdzenie poprzez czekanie – gdy nikt nie
dołożył wcześniej nic więcej do puli, a call to sprawdzanie przez wyrównanie do puli.
Skutek obu zagrań jest ten sam – gracz ma wymaganą kwotę w puli i może dalej
uczestniczyć w licytacji. „Bet” (także 1-bet) oddaje się jako „otwieram”, „obstawiam”,
ale także jako „zagrywam”. W odniesieniu do „raise” (także 2-bet) stosuje się
zamiennie terminy „podbić”, „przebić”, choć czasem się je rozróżnia, „przebicie”
rezerwując dla „reraise” (także 3-bet) – kolejnego podniesienia stawki.
W trzeciej rundzie licytacji do trzech kart wspólnych na stole (common cards)
dokładana jest czwarta, zwana z angielska turn. Licytacja przebiega, jak w rundzie
poprzedniej.
Licytacja wygląda, jak poprzednio także w czwartej rundzie, gdy do kart wspólnych
dokładana jest piąta karta, zwana z angielska river. Jest to jednak ostatnia runda, więc
na jej końcu zawodnicy, którzy nie spasowali i pozostali w grze, tworzą najlepszy
układ, wybierając dowolnych 5 kart z wszystkich siedmiu (2 kart własnych i 3 kart
wspólnych). Po pokazaniu kart wygrywa ten z nich, którego układ jest najsilniejszy.
Zwycięzca zgarnia pulę.
Uwaga: Jeśli w grze pozostał tylko jeden gracz, a pozostali spasowali, to wygrywa on
niezależnie od siły swych kart i nie musi ich pokazywać.
Jeśli dwóch lub więcej graczy ma karty równej mocy, to pulę dzielą równo pomiędzy
siebie.
Aby zwiększyć szansę zwycięstwa, należy rozważyć, co następuje:
• Na początku drugiej rundy znane jest już 5 spośród 7 kart, co daje możliwość
wstępnego oszacowania, jak silną rękę możemy uzyskać.
• Każda kolejna runda przynosi więcej informacji, jakie układy możemy skompletować
(eliminując pewne możliwości, a dookreślając inne).
• Gdy ocenimy własne karty jako słabe, zawsze możemy spasować. Im wcześniej to
zrobimy, tym mniej stracimy.
OMAHA POKER
To odmiana pokera zbliżona do Texas Hold'em. Zasadnicza różnica polega na tym, że
zamiast dwóch kart zakrytych, gracze dysponują czterema. Układ tworzą, wybierając
2 spośród swych 4 kart zakrytych oraz 3 spośród 5 kart wspólnych. Zwiększa to liczbę
kombinacji do wyboru, przez co przeciętna ręka w Omaha jest silniejsza niż w Texas
Hold'em (częściej zdarzają się silne układy).
Zasady gry
Dwóch graczy siedzący na lewo od rozdającego wpłaca małą i dużą ciemną. Rozdający
zmienia się co rozdanie, w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, a jego
pozycję wskazuje specjalny znacznik (ang. button) w kształcie litery D.
Na początku każdy z graczy otrzymuje po 4 karty, których nie widzą pozostali (pocket
cards). Pierwszą rundę licytacji rozpoczyna zawodnik siedzący na lewo od osoby,
która wpłaciła dużą ciemną. Może on otworzyć (bet), spasować (fold) albo podbić
(raise).
Uwaga: W pierwszej licytacji obstawianie może być ograniczone do wniesienia
pierwszego zakładu (bet) i trzech podbić (raise).
W drugiej rundzie licytacji na stół kładzione są trzy karty wspólne (flop). Teraz gracze
mogą już nie tylko spasować lub podbić (przebić), ale także – w zależności od sytuacji
na stole – czekać (check) lub wejść (call).