Starfield - recenzja. Twoja własna odyseja kosmiczna

Nie byłby to pierwszy przypadek w branży. Pozwolę sobie przypomnieć chociażby inną kosmiczną grę — No Man’s Sky, która, delikatnie mówiąc, na premierę nie świeciła. A dziś? Tytuł jest wręcz gigantycznych rozmiarów, a twórcy nie zamierzają się zatrzymywać. Oczywiście mówimy tutaj o zupełnie innych podejściach do biznesu i wątpliwym jest, by Bethesda nagle zaczęła wypuszczać wielkie poprawki za darmo. Nie ma się nawet co łudzić. Jednocześnie mam cichą nadzieję, że Starfield będzie kolejnym ich tworem, w którym będziemy przeżywać przygody przez lata i — cokolwiek by nie powiedzieć — pierwsze kroki już w tym kierunku postawiono. Może i nie tak ważne dla ludzkości jak te na Księżycu, ale podobnie odczuwalne dla graczy.

Zanim jednak uruchomię ponownie silniki, zatrzymajmy się na moment przy najbardziej kontrowersyjnej kwestii, która nadal towarzyszy debiutowi Starfielda na nowej platformie. Wielu graczy informuje o wysypywaniu się gry co kilka lub kilkanaście minut rozgrywki. Ogrywałem swoją kopię na bazowej wersji PlayStation 5, często spędzając w niej nawet kilka godzin na jednym posiedzeniu. Przez ten czas gra wysypała mi się do panelu konsoli zaledwie dwa razy. Co prawda z grami tak już po prostu bywa — nie każdy gracz napotka na ten sam problem. Jednocześnie nie sądzę, bym miał aż tak duże szczęście, bo inne wskazywane błędy jak najbardziej znalazłem. Więc jak widać, z tym bywa po prostu różnie.

Zaczęliśmy od błędów, więc jeszcze przy nich pozostańmy. Bo tak — pomimo mojej sympatii do gry, muszę przyznać, że nadal jest ich całkiem sporo. Starfield potrafi mocno przyciąć, głównie w zaludnionych miastach. Jest to o tyle ciekawe, że po prawdzie wiele postaci na ulicach tworzy sztuczny tłum i gdyby je wyciąć, nikt by za nimi nie tęsknił. Przy sporej liczbie miejsc do odwiedzenia i faktycznie ważnych dla zadań pobocznych NPC-ów nie zrobiłoby to też takiej różnicy, a gra (przynajmniej w teorii) mogłaby działać płynniej.

Już tradycyjnie, jak to w grach Bethesdy, napotkamy na problemy typu kręcących się lub wpadających w obiekty postaci — w tym również wrogów. Bywa, że przycisk odpowiadający za interakcję w czasie misji nagle odmówi posłuszeństwa i będziemy zmuszeni podchodzić do danego obiektu kilka razy. Lewitujące bronie po pokonanym przeciwniku? Są, a jakże. Niedoczytujące się lub dziwne tekstury? Oczywiście. Co do tych ostatnich — w moim przypadku jedna z ważnych postaci przez kilka godzin miała twarz zupełnie innego koloru od reszty ciała i przez to trudno było mi traktować ją poważnie. Na szczęście wszystkie te problemy występowały na tyle sporadycznie, że wręcz bawiły, a nie psuły mi doświadczeń płynących z — bądź co bądź — olbrzymiej gry. Natomiast w żaden sposób nie zamierzam twórców tutaj tłumaczyć, bo po trzech latach od wydania gry nie powinno to mieć miejsca.